دستهایم رابه روی علف ها میکشم
هوای تازه رابه ریه هایم میکشم
حس لطیفی وزبری رابه سرانگشتانم میکشم
درمیان سکوت،خیال دوعاشق رادیدم
وصالشآن را ندیدم
انگار دو درخت بوسه بر لبان هم زده بودند وهم رابه آغوش گرفته بودند
حس حسادت وجودم فرا گرفت
روحم رفت و درخت تنهایی رابه بغل گرفت
تا ک حسادت طبیعت رافرا نگیرد
ناپاکی روح در دنیا جا نگیرد
نم نم باران ،بوسه بر لبانم زد
تا ک این صحنه کامل شود از عشق بی حد
وصال درخت هارا ندیدم
اما وصالم با معشوقه زمین دیدم
معشوقه سبز رنگ آشفته
اشفته پرنده آرام دربام آسمان
ک بگیرد برگهایش ،پروبال آن را
چ افسوس
عاشق به معشوق خودنمیرسد