یکی بود یکی نبود ولی هیچکی اون یکی نبود !
پله‌ی اول ؛ یه‌وقتایی زاده می‌شی برای زجر کشیدن ولی امیدوارم تو اون یکی نباشی !
پله‌ی دوم ؛ همیشه منطق به احساس می‌گه دیدی گفتم !
پله‌ی سوم ؛ جنازه‌ی آدم‌هایی که با واژگان کشته می‌شن هیچوقت پیدا نمی‌شه ؛ پس مراقب حرف‌هات باش !
پله‌ی چهارم ؛ نفس کشیدن به معنای زندگی کردن نیست !
پله‌ی پنجم ؛ هیچکس متوجه ناراحتیت نمی‌شه تا زمانی که تبدیل به عصبانیت می‌شه و اون‌وقت ، تو می‌شی همون آدم بده !
پله‌ی ششم ؛ تو برای تحمل این زندگی زیادی تنها می‌شی !
پله‌ی هفتم ؛ به یه جایی می‌رسی که به خودت می‌گی کاش احساسم بمیره راحت شم !
پله‌ی هشتم ؛ خودتو یه جا تو تاریکی گم می‌کنی !
پله‌ی نهم ؛ دنیا جای خوبی برای انسان بودن نیست پس پیشنهاد می‌کنم به عنوان درخت بری !
پله‌ی دهم ؛ به خودت بیای می‌بینی چقدر خودت رو حیف کردی !
پله‌ی یازدهم ؛ بی‌احساس می‌شی تا احساس درد نکنی !
پله‌ی دوازدهم ؛ هرچی بیشتر می‌گذره درون‌گراتر می‌شی !
پله‌ی سیزدهم ؛
بالاخره به پله‌ی سیزدهم رسید ولی گویی که فرشته ساکت شد . انسان نگاهی به او انداخت و با چشمانش گفت :(( ادامه بده ! زود باش ! این آخرین پله‌ست .))
فرشته سرش را بالا آورد و در چشمان منتظر انسان نگاه انداخت . دیگر عادت کرده بود . همانطور که شش میلیارد و نهصد و نود و نه میلیون و نهصد و نود و نه هزار و نهصد و نود و نه تن از انسان‌های پیش او را نادیده گرفته بودند ، جای تعجبی نداشت که هفت میلیاردمین انسان هم به او و سخنانش بی‌اعتنایی کند . او نیز همانند سایر انسان‌های احمق می‌رفت و روز به روز به بازگشت نزدیک‌تر می‌شد .
فرشته با نگاهی گذرا سر تا پایش را برانداز کرد و پرسید :(( از نظر تو چرا انسان‌ها باید برای یک دم مرگ ، یک عمر زندگی کنند ؟!))
انسان که مشخص بود سوال را درک نکرده است سرش را به اطراف تکان داد و شانه بالا انداخت .
فرشته آه جان سوزی کشید و لب زد :(( پله‌ی سیزدهم ؛ رفتت با خودت ، برگشتت با کائنات !))
و این انسان بود که از سرسره‌ی سرنوشت سر خورد و با جیغ آغوش زن سبز پوش و نقاب زده چشم گشود .
حال دیگر اثری از پله‌ها و آن فرشته نبود .
زمان شمارش برای فرا رسیدن مرگش آغاز شده بود .
هر ثانیه که می‌گذشت ، او نیز به مرگ نزدیک‌تر می‌شد .
الف ، س
