گاهی احساس میکنم توی یه رینگ کشتی کج دارم مسابقه میدم. دقیقاً همان لحظهای که حس میکنم دارم برنده میشم، یکدفعه از جایی که هیچوقت نمیبینمش، چنان مشتی به صورتم میخوره که میافتم روی طنابها. هنوز نفسم بالا نمیاد که میبینم باید خودمو جمعوجور کنم و با دو تا رقیبِ تازهنفس همزمان بجنگم.
زندگی تو ایرانم همینطوره دیگه. یه هدفی داری، براش برنامه ریختی، حتی تا یک قدمیشم رسیدی ... بعد یهو در یک اقدام ناجوانمردانه، قاعدهی بازی رو عوض میکنن. تو میمونی و هدفی که دیگه هدف نیست…