
چقدر در کیهان ناچیز هستیم!
اینجاخانه است.این ما هستیم بر روی آن ،هر کسی را که دوست داریم، هر کسی را که میشناسید ،هر کسی را که اسمش را شنیده اید، هر انسانی که تا به حال بوده اینجا زندگی می کرده، همه شادی ورنج های ما، هزاران عقیده و ایدئولوژی ، هر شکارچی و جستجو گر ،هر قهرمان و ترسو، هر خالق و ویرانگر تمدن، هر پادشاه و دهقان ، هر زوج عاشق ، هر پدر ومادر، هر فرزند،مخترع و کاوشگر ، هر معلم اخلاق ، هر سیاستمدار فاسد ،هر سوپر استار، هر رئیس عالی ،هر انسان پاک وگناهکاری که در تاریخ ،حیات داشتند ، بروی گرد وغباری معلق در پرتو خورشید زندگی کرده اند.


زمین یک نقطه بسیار کوچک در عرصه گسترده کیهانی است.
به رود خانه های پرشده از خون ریخته شده توسط همه ژنرال ها و امپراطور ها فکر کنید ، آنهایی که برای جلال و شکوه ،برای مدتی اندک ارباب این نقطه کوچک بودند .به ظلم های بیشمار فکر کنید چقدر مشتاق کشتن یکدیگرند چه جسمی چه روحی؟!
چقدر حماقت که فکر کنیم در جهان جایگاه خاصی داریم!

سیاره ما یک نقطه تنها در تاریکی بزرگ کیهان است.
در این گستره پهناور هیچ نشانه ای از رسیدن کمک برای نجات ما از خودمان نیست.
شاید هیچ تصویری بهتر از این حماقت انسان خود بزرگ بین را نشان ندهد.
