سوار اتوبوس می شوم. تق تق کنان به راه می افتاد .وسط زمستان است و هوا عالی ، افتاب بالای سرمان .آسمان آبی و تکه پنبه های سفید در لابه لای آن. از پنجره لک دار و چرک آلود اتوبوس به بیرون خیره می شوم.پیرمردی را میبینم که صندلی ای را بالای سر خود میبرد .لباس کثیفی دارد و بدبختی و رنج زندگی از محاسن سفیدش پیداست ولی چنان با جسارت قدم برمیدارد انگار جوان بیست ساله است.گهگاه افرادی از جلوش رد میشوند وبه نحوه ی نگهداری صندلیش پوزخند میزنند،دلم بیشتر به حالش میسوزد اتوبوس او را رد میکند و میرود . زن ها و مردهای میبینم که همگی در حال تلاش، یکی نان میخرد یکی دکان باز میکند یکی نان در تنور میزند،یکی در حالی که پکی به سیگارش میزند ،توقف کرده و مسافری دیگر سوار می کند.و یکی در ماشین شاسی بلندش در حال خوردن ابمیوه اش ، یکی نشسته در پشت پلکان مطب بسته برای شفایش.چهره مریضش باز دل مرا میگیراند. ترافیک میشود پیرمرد باز با قدم های استوارش به پای اتوبوس میرسد اینبار تکه نانی در دستش است چنان با ولع میخورد انگار تابحال نان نخورده است دلم بیشتر وبیشتر میگیرد .این همه تلاش ادمها برای چه این همه غم ، ترس،اضطراب برای چه! !اخرش چه میشود! .به این فکر میکنم که چند سال دیگر نه پیر مردی هست نه آن زن که نان میخرد نه نانوا نه مرد دکانی ونه منی پشت پنجره اتوبوس.پس این همه غوغا برای چه!… میدانم میدانم فقط خوبی ماندگار است، دلم بیشتر میگیرد بیشتر و بیشتر.
