
گاهی فاصله خوب وبد بودنمان تنها یه کلمه یه نگاه یه حرکت و یا یک اشاره چشم است،چقدر این فاصله کوتاه است!کمی فاصله که احساس تنفر یا محبت را در شخص مقابل ایجاد میکند.
به یک مغازه پا میزاریم به دلیل اینکه مشتری های زیادی دارد ؛باید چند بار سوال خود را تکرار کنیم تا شاید به شما پاسخ بدهد آن هم شاید...در اینجا فاصله خوب یا بد بودن هم به چشم میخورد شاید با یک کلمه "ببخشید "معطل شدید ؛تمام احساس تنفر شما فروکش کند ولی بدون آن بد بودن خودنمایی می کند.این دوگانگی رفتاری در مغازه دار ناشی از کم و زیاد بودن مشتری ، به ذوق میخورد. در اینجا مسئله پول است که بر ادب واخلاق پیشی میگیرد این یعنی عین بد بودن.
کودکی را تصور کنیدکه به یک شی دست زده که نباید میزد و با نگاهی توام با تنفر از طرف هر کسی که فکر میکنید پذیرایی می شود.نگاه هایی که میتوانست مهربانانه ترباشد.فاصله خوب وبد باز هم کوتاه تر میشود حتی بایک نگاه.
پا به اداره ای میگذاریم بدون جواب سلام و تن صدای پایین شاید به حرفهایتان گوش دهند و کارتان را راه بیندازند ، در اینجا خوش شانسی شما مطرح است ،واگر از آن بخت برگشته ها بودید با اشاره چشمی به بیرون منتقل میشوید. وباز هم چه فاصله کوتاهی بین بد و خوب بودن.اشاره چشمی همراه با بدی یا خوبی؟!
بد بودن را با بد بودن بارز(دزدی،احتکار،نزول،قتل،مال حرام خوردنو …) نشناسیم .باید در کلماتمان هر چند درحد یک کلمه، در نگاهمان، در اشاره هایمان تجدید نظر کنیم.شاید در نظر ما موضوعی پر اهمیت نباشد ولی شاید با آنها دلی راشکستیم.

و خدایی که این دل شکستن ها را هم در نظر دارد.
وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ
و هر کس به قدر ذرهای کار زشتی مرتکب شده آن هم به کیفرش خواهد رسید.