زندگی به واقع یک نمایش است که هر روز اجرا میکنیم
و هرکس که بهتر وانمود میکند، محبوب همه است
هرکس که پشت صحنه را بر ملا کند یا از حقیقت پشت پرده بگوید بدون توضیح کنار گذاشته می شود.
هرکس لاجرم باید نقشی را برگزیند که کارگردان معین کرده، نمی توانی نقش جدیدی برای خود انتخاب کنی مگر با انتخاب و زیر نظر کارگردان، او روایت را می نویسد و بازنویسی می کند.
ما شب ها و قبل از خواب هنگام خلوت و تنهایی برای دقایقی با خود روبه رو می شویم و شاید خجل و شرمنده از آن که چقدر خفه اش کردیم زیر لایه ها
میپرسی چرا خوب خودمان را اذیت می کنیم
مجبوریم، انتخاب خودمان نبوده یا لااقل آگاهانه نبوده
هل داده شدیم به این مسیر
ما داریم تو قصه دیگران زندگی میکنیم با هر قسمتی از وجودت که موافق نباشند حذفش میکنند چون نمی خوان اون قسمت تو فیلمشون بیفته.
ما حق انسان بودن نداریم ما فقط بازیگریم، ما باید سعی کنیم خودمون رو تو قاب دیگران جا بکنیم.
