راستش کل هفته ی سوم شهریور داشتم به مفهوم دوستی فکر می کردم و در این رابطه کتاب آیین دوستیابی اثر دیل کارنگی را مطالعه می کردم که البته تمام نشد و نتوانستم برای نوشته ام نتیجه ای بگیرم.بنابراین هفته ی سوم را اسکیپ کرده و تحقیقاتم را در این خصوص ادامه خواهم داد و پس از نهایی شدن آن را به اطلاع خواهم رساند.
من یک مهندس صنایع که بخاطر علاقه ی زیادی که به مبحث روانشناسی داشتم سالها قبل به جای دادن کنکور ارشد صنایع بار دیگر در کنکور سراسری کارشناسی شاخه ی ادبیات شرکت کردم و پس از تعیین رتبه در انتخاب رشته و به قصد مهاجرت تحصیلی به شهر تهران، اکثر رشته های ادبیات دانشگاه های شهر تهران را برگزیدم.متاسفانه یا خوشبختانه رشته ی تاریخ یکی از دانشگاه های بزرگ دولتی قبول شدم .ترم دو گرفتار همه گیری کرونا شدیم و باعث شد که همه ی دانشجوهای مهاجر به شهرهایشان بازگردانده شوند درست مثل من! باور بفرمایید خواندن تاریخ بدون بحث و بررسی ان هم به شکل انلاین عذاب اور بود .وقتی یک نفر داستان اساطیر و فرهنگ و سرزمین های گذشته را برای شما صوتی می خواند درست مثل لالایی و قصه ی شبانه است و خواب نازی را فرا می خواند مخصوصا اگر کلاس صبح زود باشد. بلخره بعد از گذراندن یکی دو ترم به صورت مجازی متوجه شدم این نوع تحصیل هیچ آورده ای برای من ندارد و دانشی به من نمی افزاید پس تصمیم به انصراف از تحصیل گرفتم و به شهر تهران برگشتم اما اینبار به قصد کار کردن نه تحصیل و با لیسانس صنایع و اندک تجربه ای که داشتم، شروع به فرستادن رزومه به شرکت ها کردم .نهایتا در شرکت خصوصی مشغول به کار شدم .پس از چند ماه خانه مستقل خودم را کرایه کردم.با انتقال وسایلم از خانه ی پدری و خرید وسایل جدید ،چیدمانش کردم!
زندگی مستقل در شهر بزرگی مثل تهران دستاورد هایی برایم داشت ک می توانم ساعتها بی وقفه درباه ی ان صحبت کنم.تجارب زیاد در زندگی فردی و کاری از من شخصی قوی تر و پخته تر ساخت .بعد از ۵ سال کار و زندگی در این شهر با فرد دلخواهم آشنا شدم.رفته رفته زندگی کاری کم رنگ تر شد و زندگی شخصی اهمیت ویژه تری گرفت به شکلی که برای خواستگاری و رسوم ازدواج نیاز به برنامه ریزی و وقت بیشتری داشتم و البته اینکه خانواده ی من در تهران نبود و من دست تنها مسئول رسیدگی کارها بودم هم مزید بعلت شده بود.به پیشنهاد همسرم و صلاحدید خودم بعد از ۶ سال کارمندی در شرکتهای خصوصی در حوزه های متفاوت و کسب تجربه؛ ترک کار کردم و به کارهای شروع زندگی مشترک مشغول شدم. طی سالهای کاری با اندک پس اندازی که داشتم و البته کمک خانواده ام توانستم جهیزیه را تکمیل کنم .کارهای جشن عروسی و دکوراسیون داخلی منزل جدیدمان هم به همراه همسرم انجام دادیم .نهایتا بعد از جشن عروسی و چیدمان و استقرار در منزل جدید ،زندگی مشترک ما و شغل جدید من آغاز شد.حالا من فقط خانه دار بودم نه یک مهندس نه یک محصل نه یک کارمند و نه حتی مشغول کاری یا برنامه ریزی خاصی!
وقت زیادی برای اشپزی و تمیز کردن خانه داشتم حتی می توانستم وقتی از روز را ورزش کنم یا کتاب بخوانم یا به کار هنری دلخواهم بپردازم،برای رفتن به دکتر ،بانک ،آرایشگاه یا رسیدگی به خودم نیاز به مرخصی نداشتم و این فوق العاده بود.
امروز تقریبا یکسال است که من خانه دار هستم .اگر رو راست باشم هیچوقت فکر نمی کردم بتوانم اینقدر در خانه دوام بیاورم .سخت و پیچیده است ولی شدنی است تنها مشکل من این است که احساس می کنم از تمام پتانسیل هایی که دارم استفاده نمی کنم.احساس می کنم باید کاری کنم ،چیزی خلق کنم یا کسب و کاری راه بیندازم .فکر می کنم یکجا نشینی و عدم ارتباط با مردم و استفاده نکردن از مهارتها و توانایی هایم تلف کردن وقت مفید و جوانی ام است و هرچه زودتر باید جلوی این اتلاف انرژی را بگیرم.در جواب اینکه چکار می توانم بکنم؟ دست بکار شدم بافتنی کردم،نقاشی کردم،سازه های سنگ مصنوعی ساختم،خیاطی کردم،شیرینی بپزی کردم، در کارهای کامپیوتری همسرم را کمک کردم ،کاردستی درست کردم،طراحی جواهرات ،گل کاری کردم و... ولی هنوز جوابی نیافتم و از خودم راضی نشدم!همسرم در این راستا همیشه همدل و همراه من بود و هیچ حمایتی از من دریغ نمی کند و خب این باعث می شود که بیشتر به خودم فشار بیاورم و ملزم کنم که هر چه زودتر کاری کنم و از این همه انرژی و بستر مناسبی که برایم فراهم هست متناسب استفاده کنم .میدانم کسانی هستند که با امکانات و موقعیت نامناسب شروع به کار کردند و جایگاه شغلی خودشان را دگرگون کردند اما چرا من نمی توانم؟
در برخورد با این چرا ها به فکر افتادم ک به شغل قبلیم (کارمندی) برگردم و در همین راستا چندین رزومه به شرکتهای مختلف ارسال کردم ان هم برای مشاغل دور کاری یا پاره وقت ولی حقیقت این است که دوست نداشتم در هیچ کدام از انها پذیرفته شدم حتی وقتی یکی از انها برای مصاحبه ی حضوری با من تماس گرفت قلبا بشدت در مقابل رفتن به ان مصاحبه مقاومت می کردم و بعد از اینکه خودم را قانع کردم که مصاحبه حضوری الزما پذیرفتن و استخدام شدن رسمی نیست ،آنجا حاضر شدم.فضای کاری ،مسئولیت و الزامات و انظبات رفتاری و محدودیت زمانبندی و ارتباط با مردم ویژگی هایی بود که هر چه بیشتر من را از ان کار و هرکاری از ان قبیل بیزار میکرد !ارتباط با مردم به خودی خود بد نیست ولی در کار و با تمامی اقشار جامعه بسیار سخت است و مهارت و انعطاف پذیری زیادی می خواهد و البته فرسودگی ذهنی بالایی دارد!
در ارتباط با دوستان مجرد شاغلم دریافتم انها بشدت خسته از کار کردن هستند و نیاز به استراحت در خانه یا مسافرت طولانی بدون داشتن دغدغه ی مرخصی یا عقب ماندن اقساط یا از دست دادن جایگاه کاریشان را دارند.بارها شنیده ام که انها اقرار کردند که در صورتیکه حامی مالی داشته باشند و بتوانند نیازهایشان را تامین کنند ،ترک کار خواهند کرد و به علایق و ارتباطاطشان می پردازند . دوستان متاهلم که شاغل هستند و بعد از سرکار باید در خانه به کارهای خانه بپردازند هم ناراضی و خسته هستند انها از ته دل می خواهند روزی را که مجبور نباشند که به شکل دو شیفت طولانی و خسته کننده وفرساشی کار کنند به خود و زندگی شخصی و مشترکشان رسیدگی کنند.البته بسیار خانم هایی هستند که بیزینس شخصی خودشان را دارند و بصورت موفق هم در خانه هم بیرون مشغول هستند ولی حقیقتا امروزه تعداد کمی از خانم های متاهل به اختیار شخصی و بدون نیاز مالی در بیرون از خانه فعالیت دارند اغلب انها بخاطر اینکه بخشی از هزینه های خانه را بعهده دارند یا حتی مرد خانه توانایی تامین هزینه های شخصیشان را ندارد مجبور به کارکردن هستند و به ترجیح خود ان را انتخاب نمی کنند .آنها حتی اگر بخواهند از مهارت فردی خود استفاده کنند یا از استقلال مالی و فردی برخوردار باشند هم کار سبکتر و موازی با علاقه و شخصیتشان انتخاب خواهند کرد! من امار و اطلاعات دقیق از جامعه بزرگتری ندارم ولی انچه اطرافم مشاهده می کنم زنان ظریف و حساس با توانایی فیزیکی کمتر از اقایان که مجبور هستند به صورت مضاغف از ان ها کار کنند و تا زمانیکه که معین نشده ادامه دهند!
ماثر تمام اتفاقات دست از ارسال رزومه کشیدم گویا محیط کارمندی دیگر با شرایط و خاستگاه من وجه اشتراکی ندارد پس مجددا به تصمیم ایجاد کسب و کار فردی بازگشتم اما چطور و چگونگی این مسئله با یک علامت سوال بزرگ در ذهنم باقی ماند.
هفته سوم و چهارم شهریور ۱۴۰۵
