کتابفروشیها با ارزش ترن پناهگاه ادم های تنهاند؛ با توجه به اینکه چه بسیار کتابهایی که صرفا به این دلیل نوشته شده اند که نویسندگانشان نتوانسته بودند هیچ کس را برای حرف زدن پیدا کنند.
آلن دوباتن
بلـخره من هم باید از یک جا شروع می کردم ،من هم احتیاج داشتم که بنویسم تا بلکه روزی خوانده شوم.
من با این رویا بزرگ شدم ، در تراس چوبی در آب و هوای شمالی ایران به همراه فنجانی قهوه روی میز گرد در کنار دفتری که بخاطر شدت باد ورق می خورد در حالیکه باران می بارد و بوی نم و خیسی خاک کل محیط را پر کرده است می نویسم .گویا از قبل می نوشتم و در این رویا من مسلط و حاذق در فکر فرو رفتم و برای بیان افکارم دنبال واژگان می گردم.
بدیهی هست برای رسیدن به ان تصویر رویایی بلخره باید روزی از یک جا شروع کرد.من همیشه می نوشتم هیچوقت نوشتن برایم سخت نبود و هر از چندگاهی به سراغ کارهای دیگر می رفتم و از نوشتن غافل می شدم ولی هربار دست از پا دراز تر برمی گشتم چون حس می کنم نوشته های من خونه ی من هستند حتی وقتی توی ذهنم معلق اند و روی کاغذ پیاده نمی شوند باز هم هستند و خودنمایی می کنند.وقتی انها راه بروز ندارند؛ بعد از گرفتن خواب شبانه ی من یا مشغول کردن فکرم به مدت چند روز کمرنگ یا حتی محو می شوند .به هنگام تنهاییها یا اضطرابها و ترسهایم گم می شوند و دیگر یادم نمی آیند چه درسی گرفته بودم و چکار باید بکنم تا خود را از این منجلاب بیرون بکشم حداقل کار ممکن مکتوب کردن آنها است تا به هنگام نیاز سروقت ان ها بروم.
من بیشترین انگیزه و اشتیاق دوباره شروع به نوشتن کردن را از یک سریال گرفتم که در ان راوی داستان خانم نویسنده بود و شرح حال زندگی خود و سه دوستش را با ایجاد سوال و پاسخهایی که طی یک قسمت اتفاق می افتاد ،نشان می داد.او اول یا پایان هر قسمت از سریال روی صندلی مقابله میزی که روی ان لب تابش بود و رو به پنجره ی شیشه ای در آپارتمانش در شهر منهتن می نشست و روایتش را تایپ می کرد و آن را بلند برای مخاطب می خواند و این تصویر عمیقترین و قشنگترین سکانس هر قسمت بود. مقایسه کردن اصلا کار درستی نیست ضمن اینکه الان پرمخاطب ترین کتاب ها هم در ایران در مقایسه با کم مخاطب ترین کتابها در نقطه های دیگر جهان سرانه مطالعه کمتری دارد (با نگاه به آمار سرانه مطالعه کشور در مقایسه با کشورهایی مانند هلند و امریکا و هند و چین )و این یعنی شانس من برای رسیدن به رویاهایم به صفر میل می کند.شاید روح بزرگوار اینجانب احتمال بسیار ناچیز تحقق یافتن این رویا را از اعماق دل قبول داشته و به همین علت تا کنون امر نوشتن را به تعویق انداخته ولی در نهایت در تله ی انگیزشی و تحت تاثیر اثرات مثبت و حال خوب این سریال دوباره شروع به نوشتن کرده است.
در دوران مدرسه برخلاف اکثر همکلاسیهایم هیچوقت با نوشتن مشکلی نداشتم و زنگ انشا یا امتحانش برایم جزو آسانترین ها بود . خاطره اولین تعریف و تمجید از انشا هایم برمی گرده به سال سوم دبستان، ان موقع معلم انشا ما از معلم ثابت و اصلی ما جدا بود،این خانم که من نام ان را بخاطر نمی اورم در اولین روز زنگ انشا بعد از اینکه خودش را معرفی کرد از ما خواست تا خاطره ای از یک روز از تعطیلات تابستانی خود را بنویسیم.در ان روزها ما اغلب تابستان را میزبان بودیم و جای خاصی نمی رفتیم یا خاطره ای قابل نوشتنی اتفاق نمی افتاد به همین علت من تصمیم گرفتم خاطره ای ساختگی بعنوان انشا ارائه بدم. هفته ی بعد در زنگ انشا معلم از ما خواست که بصورت داوطلب حاضر به خواندن انشایمان باشیم و من از همه هیجان زده تر بعنوان اولین نفر پای تخته رفتم و خاطره ی ساختگی م را خواندم . بعد از ان معلم از انشایم تعریف زیاد کرد و من را بسیار تشویق کرد او گفت نوشته ی من دارای ساختار متن ،پیشگفتار،متن اصلی،نتیجه گیری و اندکی طنز است البته من به هیچکدام بجز مورد آخر توجهی نداشتم و آگاه نبودم .از ان روز به بعد من انشاهایم را با توجه بیشتری می نوشتم و معلمم هم با توجه ویژه تری نسبت به همکلاسیهایم به انشاهایم دقت می کرد ولی هیچکدام به اندازه ی همان انشای اولی نظر معلم را جلب نکرد و زبان وی رو به تمجید باز نکرد !
برای داشتن استمرار در نوشتن و به هدف رسیدن ،داشتن یک برنامه الزامی است .در نظر دارم حداقل هر هفته یکبار بنویسم و موضوع ان را مطابق با موردی که اغلب ان هفته ذهن من را مشغول خود می کند انتخاب کنم و بعد از جمع آوردی اطلاعات به صورت میدانی یا تحقیق در باره ی موضوع و تحلیل ان به شیوه ی خود و توام با باورها و اعتقادهایم در ان رابطه را مکتوب کنم.
