اگر از من بپرسید ، بدون شک خواهم گفت که پروژه پروژه وویجر یک و دو یکی از جالبترین و زیباترین اتفاقات فضایی در چند دهه اخیر است و هرکسی که به کیهان شماسی علاقه دارد باید راجب آن بداند چون این یک شگفتی برای علم امروز است .
در ۲۰ام آگوست ۱۳۷۷ میلادی ناسا کاووشگر وویجر ۲ را به فضا پرتاب میکند و شانزده روز بعد همکار این کاووشگر یعنی وویجر ۱ را در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ را به فضا می فرستد.

دلیل اینکه نخست وویجر دو را پرتاب کردند این بود که مدتی بعد از پرتاب دو کاووشگر ، وویجر یک با استفاده از گرانش سیاراتی که از کنارشان عبور می کند سرعتش بیشتر از وویجر دو شود و در نهایت از وویجر دو پیشی گرفت .ماموریت های این دو کاووشگر جزو ماموریت های بلند پروازانه در زمان خودشان بود ،قرار بود که آن دو با عبور از کنار سیارات بیرونی از جمله مشتری و زحل اطلاعات زیادی از شرایط جوی آنها،عناصر تشکیل دهندهشان ،تعداد و شکل قمر هایشان بهدست بیاورند و همچنین عکس های زیادی از نقاط مختلف منظومه شمسی بگیرند و بعد از منظومه خارج شوند و وارد فضای میان ستارهای (Interstellar) شوند. این کاووشگر مجهز به پیشرفته ترین دوربین های عکاسی در آن زمان بود و همچنین دارای نیروگاه های اتمی کوچکی بود که با سوخت پلوتونیوم 238 کار میکند. و یکی از زیباترین بخش های این سفر که شاید اون رو بیشتر از قبل بینمردم محبوب و مشهور کرد،دیسک طلایی بود .

دانشمندان یک دیسک طلایی را درون این کاووشگر جاسازی کردند که در آن اطلاعاتی مثل عکس انسان ،زن و مرد، نوزاد ، حیوانات و عکس هایی از طبیعت و صداهای طبیعی و موسیقی هایی که به دست انسان ساخته شدند مثل قطعات موتزارت و باخ و بتهوون قرار دادند.همچنین آنها ۵۰ زبان زنده دنیا را هم ضبط کردند که فارسی هم بین آنها به گوش می رسد و می گوید “درود بر ساکنان ماورای آسمان” . و در آخر آدرس و مکان دقیق زمین درون منظومه شمسی .تمام این اطلاعات و عکسها و صداها قسمتی از انسانیت و تمدن ما است و با این هدف قرار داده شد که اگر روزی موجوداتی این کاووشگر را پیدا کردند ، بفهمند که از کجا آمدهاست و ما چه کسانی هستیم. هرچند که احتمال اتفاق افتادن این فرضیه یک میلیونیوم درصد است اما هدف مهم تر ناسا از این کار این بود که نقشی در این کیهان بزرگ ایفا کند، و به جهان نشان بدهد که ما به دنبال کشف رازهایش هستیم .
این دو کاووشگر بعد از بررسی سیارات زحل و مشتری که توانستند اطلاعات زیادی از آنها بهدست بیاورند ، همچنان از گرانش آنها برای شتاب گرفتن استفاده کردند تا از سامانه خورشیدی خارج شوند. البته این تازه اول کار برای وویجر ها بود ، چرا که هنوز برای خروج از منظومه شمسی راه بسیار زیادی باقی مانده بود . وویجر یک با سرعت تقریبا ۱۷ کیلومتر در ثانیه و وویجر دو با سرعت ۱۵ کیلومتر در ثانیه حرکت کرد و این سریع ترین سرعتی است که یک وسیله ساخته دست انسان می تواند بپیماید ! هرچند گرانش سیارات که باعث افزایش این سرعت شد هم مهم است و باید بابتش قدردان بود.

وویجر سالها به مسیر خودش برای خروج از منظومه شمسی ادامه داد و در ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ یعنی حدود ده سال بعد ، دانشمندان ناسا خبر دادند که برای ذخیره کردن سوخت کاووشگر ها برای ادامه سفرشان مجبوراند دوربین های آن را از کار بیاندازند زیرا دوربین ها و عکسبرداری سوخت زیادی میگرفت .
اما قبل از خاموش کرد دوربین ها به آن دستور دادند که آخرین عکسش را بگیرد. یک عکس از زمین .
دوربین های وویجر با فاصله ۶ میلیار کیلومتر از زمین عکس گرفتند ، از خانهمان که در آن مسافت مثل یک نقطه آبی کوچک بهنظر میرسید.
و دوربین های وویجر برای همیشه خاموش شدند.

بعد از آن وویجر یک ۲۲ سال دیگر با فاصله شش سال زودتر از وویجر دو به مسیر خود ادامه داد و در ۲۲ آگوست سال ۲۰۱۲ از سامانه خورشیدی خارج شد .و وویجر باید هیلیوپاز که مرز سامانه خورشیدی و فضای میان ستاره ای است را طی کند تا وارد فضای میان ستاره ای شود.
در حال حاضر پنجاه سال از سفر این دو کاووشگر شگفتانگیز میگذرد و وویجر یک با فاصله تقریبا ۲۵ میلیار کیلومتر (۱۷۱ واحد نجومی) از ما فاصله دارد و همچنان به مسیرش ادامه میدهد و وویجر دو با ۲۱ میلیار کیلومتری در فضای میان ستاره ای (pavo) قرار داد .
جالب اینجاست که ما هنوز هم از این دو کاووشگر سیگنال هایی از مکان دقیقشان دریافت میکنیم و این به این معناست که همچنان سوخت کافی در آنها وجود دارد ،اما خیلی از دانشمندان بر این باورند که تا چند سال آینده ارتباط ما با آنها قطع خواهد شد . اما بهنظرم باید خوشبین باشیم چون پنج سال اول بعد از پرتاب این دو کاووشگر دانشمندان همین فکر را می کردند اما پنجاه سال است که با ما در ارتباطاند !
حالا وویجر یک و دو ساخته های دست ما انسان ها هستند و در سفرشان به نقاط دوری میرسند که روزی تصورش هم غیرممکن بهنظر میآمد.