خواب...

به این باور رسیدم که نوشتن از هر چیزی باعث میشه از ارزش واقعی اون کاسته بشه.

درد و رنج‌های واقعی رو نمیشه به کلمه تبدیل کرد و در قالب جملاتِ به اصطلاح ادبی به خورد مخاطب داد. رنج‌های واقعی انسان رو دچارنوعی استیصال می‌کنند که باعث میشه فرد به سکوت و خاموشی پناه ببره و این سکوت به هیچ‌وجه خودخواسته نیست. تو تلاش می‌کنیچیزی بگی که ارزش خوندن داشته باشه اما به بن‌بست می‌خوری. انگار ذهنت دچار نوعی خواب مصنوعی شده. بیداری اما هیچ‌چیز رواحساس نمی‌کنی. فقط نظاره‌گری؛ چیزی شبیه به یک مرگ چه بسا دردناکتر...

_____________

خواب...

ع.ف