این چند لحظه کوتاه نوشتن را از ساعت های کاری طولانی امروزم میدزدم ...
حقیقتا چند روزی را داشتم صرف فکر کردن و سبک سنگین کردن این میکردم که امروزم را مرخصی بگیرم بعد که کمی بیشتر فکر کردم دلیل قانع کننده ای را برایش نیافتم جز برای خودم که متاسفانه خودم هرگز اهمیتی نداشته ام ...
به خدا قسم اصلا نمیدانم چه مزخرفاتی است که دارم سرهم میکنم که سر و تهش هیچ جوره به هم نمیخورند
در مغزم جنگی برپاست و در هر دو سمت جبهه خودم ایستاده ام
اصلا ولش کن همه این حرف ها را
امروز 26 ساله شدم
قبل ترها روز تولدم را دوست داشتم ، یعنی عاشقانه میپرستیدمش اما حالا دو یا شاید سه سالی میشود که فقط چشم هایم را میبندم نفسم را حبس میکنم و شجاعانه تحمل میکنم تا بگذرد و برود .
راستی همین دیشب بود که فهمیدم که مردم دروغ های بسیاری میگویند ، همه میگویند زمان زخم ها را درمان میکند اما همه این ها چیزی نیست جز مزخرفات من درآوردی که انسان ها برای گول زدن خودشان هر روز برای هم تکرار میکنند !
بعد از گذشت یک سال و چند روز من شب گذشته باز هم برای چیزی گریستم که در سال پیش در شب تولدم مرا به گریه انداخته بود ، هیچ چیز در من تغییر نکرده بود ، آیا 365 روز برای التیام زمان کافی نبود ؟
همین حالا تصمیم گرفتم امروز را مرخصی بگیرم و بروم ...
فقط فرار کنم
احتمالا تا آخر روز خیابان گردی کنم ...
