باور کنید که نمیخواهم غمگین باشم که دائم به فکر فرو بروم و با وزن لنگر چندین تنی که گویی به خاطراتم بسته شده است به اعماق تیره روحم کشیده شوم.
اما خب به راستی که شاد بودن نیز در این برهه بسی دشوار است .
تلاش برای لذت بردن از بارقه نورهای کوچیک که از میان ابرهای طوفانی آسمان زندگی ام به بیرون سرک میکشند بسیار ناممکن بنظر میرسد .
یک جور اختلال عجیب و غریب در حال وقوع است ؛ دارم به لبه های پرتگاهی که نمیبینمش نزدیک میشوم هر تپش قلبم نویدش را میدهد و هر نفس به وقوعش نزدیکش تر میشوم و نمیدانم لحظه ای که از این پرتگاه بیفتم تا چند روز قرار است سقوط کنم ، چه زمانی در میانه راه میتوانم دستم را به جایی بند کنم و به خس و خاشاکی چنگ بزنم و خودم را دوباره بالا بکشم
شاید هم تا آخر سقوط کردم و دوباره من ماندم و استخوان های شکسته و روح درهم کوبیده شده و میدانید ترمیم استخوان ها چه دردی دارد ؟
این لنگر لعنتی زیادی سنگین است و کشتی تکه پاره و سوراخ شده روحم دارد کم کم از آب این دریا پر میشود
پس نزول قطعی است
یا غرق خواهم شد یا پرت خواهم شد ...
