هنوز روزهایی را به خاطر دارم که همه چیز ساده تر بود و اشتباه کردن کم هزینه تر ، روزهایی که زمان بسیاری برای آزمون و خطا کردن وجود داشت و قد درخت آرزوهایمان آنقدر بلند بود که گردن هیچ زرافه ای به برگ های شاخه های بالایی اش نمیرسید .
روزهایی که منتظر و هیجان زده بودیم برای تمام احتمالات ممکن و تمام آنچه که میتوانست رخ دهد و هر روز با امیدی جدید و انتظاری بی مورد برای چیزی که نمیدانستیم چیست سر میشد .
اما حالا روزهاست که در اطراف ما همه چیز متوقف شده است . مدت هاست تمام حرکات جهان در گردش زمین به دور خودش و به دور خورشید خلاصه میشود . مدت هاست هیچ اتفاق جدیدی رخ نمیدهد و گونه های جانوری جدیدی پا به عرصه هستی نگذاشته اند . پرنده های آوازه خوان دیگر نوید هیچ شکفتنی را نمیدهند و جشن های سال نو همچون خاکستر سرد و بی مزه اند .
دیگر رسیدن تابستان کسی را دوق زده نمیکند و مردم با چتر از باران فرار میکنند و مرد محترمی که برای پرنده ها دانه میریخت مدت هاست گذرش به این اطراف نیفتاده است.
و اخیرا قهوه تنها تلخ است و دیگر طعم شگفتی نمیدهد و مردم روز تولدشان را معمولی تر از هر روز دیگری سپری میکنند .
و من میدانم زمان که بگذرد ، به حد کافی که صبور باشم خاطره آن روزهای خوش را نیز به دست باد خواهم سپرد تا آن ها را با خود به عالم نیستی ببرد و اجازه میدهم لحظه اکنون همچون ماری تنومند به دور حافظه ام بپیچد و بپیچد تا جایی که نفس خاطره های خوب تمام شود .
و من آگاهم از اینکه روزهاست که تمام اتفاقات خوب و تمام لحظات شاد ما را به مقصد سرزمینی که هنوز جایی برای زیستن آنها مانده باشد و به سمت افرادی که خوش آمد گوی آنها باشند ترک کرده اند چرا که از این زمین و این پهنه خاکی تنها بلا میخیزد...
