امروز تا این لحظه چیزی ننوشته ام ، درست ترش این است چیزی که از نظرم ارزش منتشر شدن را داشته باشد ننوشتم . اوایل صبح بود که رو به روی پنجره ی آشپزخانه جمع و جور شرکت که رو به یک خیابان شلوغ و پر رفت و آمد باز میشود در حال آماده کردن قهوه به تصور اینکه شاید کمی انرژی ام را بالا ببرد گمان کردم که یک ایده ناب و درخشان برای نوشتن به ذهنم رسیده است و چقدر هم خودم را باد کرده که چه ایده ی خوبی به سرم زده است و در جند لحظه شگفت انگیز احساس کردم که بخت و اقبال بلاخره به من رو کرده و دریچه خلاقیت دارد به رویم باز میشود و حتی گمان کرده تم که دیگر همه موانع سر راهم در مسیر نوشتن به یک بار نیست و نابود شده اند و خودمانی تر بخواهم توضیح دهم همه مدت از خوشحالی در هپروت سیر میکردم و همچون یک مجنون برای خودم لبخند های ژکوند میزدم و هوش نبوغ سرشار خودم را تحسین میکردم . همه این حال و احوال ادامه داشت تا زمانی که تصمیم گرفتم با بادی که در غبغب داشتم به ایده ام جان بدهم و آن را به رشته تحریر درآورم و ظرح اولیه ام را گسترش دهم ، تنها پس از نوشتن چند خط کوتاه بود که متوجه شدم بدجوری اشتباه کرده ام و احتمالا اگر تا چند دقیقه ی دیگر نوشتن این خزعبلات را ادامه دهم دچار دل بهم خوردگی خواهم شد ، این بود که همه آنچه را که با هیجان نوشته بودم یک جا به سطل زباله انتقال دادم و خودم را از شرش نجات دادم تا چشمم دوباره به همه آن حجم از اراجیف نیفتد وگرنه باید چشم های عزیزم را وایتکس شست و شو میدادم. و باز هم من ماندم و عدم حضور خلاقیت که نمیدانم از کجا و از کدام کوچه و خیابان یا بازاری باید پیدایش کنم ، که ای کاش خریدنی بود تا با کمی سرکیسه را شل کردن صاحبش میشدم و بعد هم پزش را به عالم و آدم میدادم و درباره این که چه انسان خلاق و روشن فکری با دید باز و متفائت هستم صحبت میکردم و فخر میفروختم اما افسوس که خلاقیت هم همانند تمام فضایل این دنیا و ویژگی های با ارزش با پول قابل خریدن نیست ، همچون شرف ، ازادگی و غیرت و هزاران مسئله مهم دیگر.
اصلا از همان زمان مدرسه روز های دوشنبه زنگ دوم که معلم کار و فناوری برای پروژه جلسه بعدی میخواست که ماکتی از فلان موضوع بسازیم و خلاقیت را هم حتما چاشنی اش بکنیم با این کلمه مشکل داشتم . خلاقیت ، نوآوری و ابتکار به نظرم همه تنها کلمه های قلمبه و سلمبه ای هستند که لباس آدم ها متمول و بی دغدغه را تنشان کرده اند و هی از بیرون رینگ میگویند که لنگش کن ، کاش چند دقیقه زبان به کام بگیرند تا ببینم دارم چه خاکی بر سرم میکنم .میداند اصلا هم دلم پر نیست !
در هر حال اگر یک انسان خیر از جایی به صورت قهرمانانه ای پیدایش بشود و خلاقیت را به من نشان بدهد که ببینم چیست و چه جوری کار میکند ممنونش میشوم و دستش را خواهم بوسید، شاید اگر یک انسان خلاق ببینم و برای چند ساعت خودم را با او در اتاقی حبس کنم رشته خلاقیتش به من هم سرایت کند، شاید دنیا را از دریچه های مختلف دیدم ، به پدیده ها و موضوعات روزمره با دید متفائت نگاه کردم و آیا ذهنم توانایی فکر کردن خارج روش های مرسوم را خواهد یافت ؟ نمیدانم ! آرزوی محالی است انگار ...