کمی احساس گناه
و
کمی احساس خیانت
را در کوچه پس کوچه های ذهنم پیدا میکنم .
راستش این ها همه از احساسات دیگری که مدتی است بدون هیچ دلیل و برهانی کنج دلم خانه کرده است نشات میگیرد .
مدت زمانی است که شادی روح نوازی و آرامشی روان همچون جویی که از آب شدن برف های کوهستان جاری شده است روحم را لمس میکند .
و عجیب است که شادی انسان را شجاع میکند و احساس قدرت را به ارمغان می آورد ؛
دیگر همه چیز آنقدر ها هم که قبلا به نظر میرسید ترسناک نیست .
راستی
غم را هم خوب میبینم و خوب هم میفهمم و دردش را هم به اندازه کافی و وافی میکشم اما زور این شادی که تمام فضای قلبم را پر کرده است به همه چیز میچربد و انگاری که تحمل تمام عذاب ها را راحت تر میکند .
حقیقتا توضیحش دشوار است چرا که تضاد بزرگی اینجا حاکم است، انگار چون میدانی شادی چیست و چه طعمی دارد ؛ غم را بهتر حس میکنی و دردش جان گداز تر است و تلخی اش بیشتر کامت را تلخ میکند اما با این وجود ساده تر تحملش میکنی و صبورانه تر پذیرای آن میشوی تا کارش را بکند و تمام شود و راهش را بگیرد و برود .
و من
از همه این احساسات خوب و زیبا
از لبخند کجی که گوشه دلم نشسته است
از امیدی که به آینده دارم
از زیبایی هایی که به چشمم می آید
از همه و همه
شرمسارم و خجالت میکشم ...
فکر میکنم دارم به تمام آنچه که همه ما در این ماه های گذشته پشت سر گذاشته ایم خیانت میکنم ...
میبینید حتی نمیتوانم بدون عذاب وجدان شاد باشم !