شنیدم که بقیه به هم میگفتند که گوگل وصل شده است، چه ذوقی در چشمانشان بود و با چه هیجانی خبر را دست به دست میکردند ، شاید هم من نمیفهمیدم احتمالا سعادت بزرگی نصیبمان شده بود ، چه اتفاق فرخنده و میمونی ، احتمالا تعداد معدودی انسان در این کره خاکی چنین موهبتی را تجربه کرده اند تا به حال ! من که نمیفهمیدم از چه بابت ناراحت بودند ، اخر من که در این چهل و چند روز به مشکلی بر نخورده بودم حتی یک بار هم نشده بود که به موتور جست و جو گر نیاز داشته باشم و تولید داخلی که خدا اجرش بدهد کارم را راه نینداخته باشد ، ای بابا ، مردم این روزها قدر عافیت نمیدانند !!
برای لحظه ای به روزهای گذشته فکر کردم ، که چگونه سرتقانه دوام آورده بودم ، هی با خودم تکرار کرده بودم چیزی نیست ، درست میشود ، همه چیز عادی است ، دارد تمام میشود ، نگران چه هستی ، زندگی ها ؟؟ مگر نشنیدی طبق گفته های موثق ما در دنیای پریان ساکنیم ، در دنیای پریان چیزی خراب نمیشود همه چیز هر روز رو به بهبودی و تعالی است خدا را شکر بابتش .
اولین کاری که کردم این بود که به ویرگول سر زدم ، خدا را شکر هنوز سرجاش بود بعضی از دوستانم قبل از من توانسته بودند وارد شوند و نوشته هایی را هم منتشر کرده بودند چقدر دوست داشتم جوابشان را بدهم برایشان چیزی بنویسم و با انها همدردی کنم اما خب احتمال این کارها در این لحظات به صلاح ما نیست .
چقدر نگرانشان بودم تک تک شان و چقدر خوشحالم که زنده اند هرچند که میدانم بین زنده بودن و زندگی کردن فاصله ها بسیار است .
مدت هاست هیچ جا هیچ چیز ننوشته ام ، با قطع شدن ویرگول گویی رشته ای که مرا با حرف ها و کلمه ها پیوند میداد قطع و در دل تاریکی ها گم و ناپیدا شد ، چند باری تلاش کردم که کورمال کورمال بگردم و سر این نخ لعنتی را پیدا کنم و آن را به دلم و ذوقم پیوند بزنم اما هر بار شکست خوردم نمیدانم سیاهی دلم بیش از حد تیره و تار بود یا دیگر ذوقی برایم نمانده بود در هر حال هر بار دست از پا دراز تر راه رفته را برمیگشتم .
این نوشته هم مضمون خاصی ندارد تنها از بابت خوشامدگویی است و راهی برای ابراز دلتنگی .