در شبی آرام، قلعه بی‌نهایت دیگر شبیه میدان جنگ نبود. سال‌ها از آخرین نبرد گذشته بود و سرنوشت، مسیری را انتخاب کرده بود که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.
در آن دنیا، آکازا هرگز رِنگوکو را نکشت. رِنگوکو زنده ماند و دوستی عمیقی میان او و تنگن اوزوی شکل گرفت. تنگن هم هرگز چشمش را از دست نداد و بازنشسته نشد؛ او همچنان با همان لبخند پر زرق‌وبرقش در کنار دوستانش می‌جنگید.
در همین زمان، نزوکو به جای تانجیرو به مرکز داستان تبدیل شد.
روزی که مویچیرو توکیتو نزوکوی زخمی را پیدا کرد، چیزی در نگاه او دید که در هیچ شیطان دیگری وجود نداشت؛ مهربانی.
او نزوکو را نجات داد و کم‌کم خاطراتش را باز یافت. با بازگشت خاطراتش، احساس عجیبی در قلبش شکل گرفت؛ نه عشق، بلکه احساسی شبیه به نیاز برای محافظت از کسی که هنوز انسانیتش را حفظ کرده بود.
اما در سوی دیگر، موزان کیبوتسوجی برای اولین بار در زندگی طولانی خود با چیزی روبه‌رو شد که نمی‌توانست آن را درک کند.
نزوکو.
شیطانی که زیر نور خورشید می‌توانست قدم بزند.
شیطانی که با وجود قدرتش هنوز مهربان بود.
و شیطانی که از او نمی‌ترسید.
کم‌کم گفت‌وگوهای کوتاهشان بیشتر شد و نزوکو به موجودی تبدیل شد که می‌توانست ترس چندصدساله موزان از مرگ و تنهایی را آرام کند.
در همین زمان، اتفاقی غیرممکن رخ داد.
یوریچی نیز به شیطان تبدیل شده بود.
اما او هرگز از موزان اطاعت نکرد.
قدرتش آن‌قدر زیاد بود که حتی موزان نیز از او می‌ترسید.
برای همین، میان آن دو پیمانی بسته شد:
هیچ‌کدام هرگز به دیگری آسیب نرسانند.
یوریچی بیشتر روزهایش را در قلعه بی‌نهایت می‌گذراند و از درگیری دوری می‌کرد. تنها کسی که می‌توانست او را بخنداند، برادرش کوکوشیبو بود؛ برادری که این بار حسادت را کنار گذاشته و دوباره برادرش را یافته بود.
حتی دوما نیز با آن‌ها رابطه خوبی داشت، هرچند یوریچی همیشه در دلش فکر می‌کرد:
«این مرد واقعاً احمق است.»
سال‌ها گذشت تا سرانجام تامایو موفق شد درمانی برای شیاطین پیدا کند.
یکی پس از دیگری، شیاطین دوباره انسان شدند.
موزان نیز انسان شد.
آکازا که نیروی شیطانی‌اش را از دست داده بود، آرام چشمانش را بست و به جایی رفت که سال‌ها انتظارش را می‌کشید.
کویوکی منتظرش بود.
برای اولین بار پس از قرن‌ها، آکازا لبخند زد.
در همان روزها، گیو بالاخره معنی جمله‌ای را فهمید که سال‌ها پیش شینوبو به او گفته بود:
«ماه امشب زیبا نیست؟»
وقتی معنی واقعی آن را در کتابی پیدا کرد، آن شب تا صبح خوابش نبرد.
و مدتی بعد، بالاخره شجاعت پیدا کرد تا احساساتش را به شینوبو بگوید.
در جای دیگری از عمارت پروانه، زنیتسو به جای نزوکو، به کانائو علاقه‌مند شد و اینوسکه ناگهان تصمیم گرفت از آئویی خواستگاری کند و همه را شوکه کرد.
اما بزرگ‌ترین اتفاق هنوز باقی مانده بود.
روزی نزوکو موزان را به خانه قدیمی خانواده کامادو برد.
وقتی تانجیرو در را باز کرد و موزان را دید، نگاهش سرد شد.
او هرگز فراموش نکرده بود که این مرد چه کسی بوده است.
اما پدر خانواده، تنجورو کامادو، آرام به سمت موزان رفت.
لبخند می‌زد.
اما چشمانش دقیق و محاسبه‌گر بودند.
موزان برای لحظه‌ای احساس کرد دوباره روبه‌روی یوریچی ایستاده است.
او از جنگ‌های بی‌شمار نترسیده بود.
اما از پدرزن آینده‌اش؟
بله.
کمی.
وقتی نزوکو با لبخند گفت:
«پدر... این نامزد من، موزانه.»
چند ثانیه سکوت همه جا را فرا گرفت.
تنجورو لبخندی زد و گفت:
«اگر نزوکو خوشحال باشد، من مخالفتی ندارم.»
تانجیرو تقریباً از تعجب خشکش زد.
«چی؟!»
اما سال‌ها بعد، حتی او نیز آرام آرام پذیرفت که بعضی آدم‌ها می‌توانند تغییر کنند.
و سرانجام، روز عروسی فرا رسید.
کوکوشیبو و یوریچی که همیشه جدی بودند، این بار با ناباوری می‌خندیدند.
تنگن مسئول برگزاری مراسم شده بود و ادعا می‌کرد این پرزرق‌وبرق‌ترین عروسی تاریخ خواهد شد.
رنگوکو با صدای بلند به همه خوش‌آمد می‌گفت.
دوما هنوز نمی‌فهمید چرا همه این‌قدر خوشحال هستند.
و موزان...
موجودی که قرن‌ها فقط از مرگ فرار کرده بود...
برای اولین بار در زندگی‌اش، به جای ترسیدن از آینده، مشتاق رسیدن به آن بود.
پایان.
