خواهرم نرجس، عادت عجیبی دارد. یکهو وسط حرف زدن، سکوت میکند. زل میزند توی چشمهایم،با همان لحن جدی و کنجکاوی که انگار همین الان نقشهی یک گنج تاریخی را زیر پوست صورتم پیدا کرده است!
آخرینبار که این اتفاق افتاد، سرش را کمی کج کرد، انگشتش را به آرامی در هوا حرکت داد و گفت:
«فاطمه، میدانی؟ این خال روی لبت، دقیقاً با آن یکی که روی بینیات است در یک خط قرار دارند!
خیلی جالب است، نه؟
دقیقا توی یک خطاند!
تو خیلی قشنگی... خدایی این چیدمان، شاهکار است.»
من هر بار که این حرف را میزند، با اینکه میدانم قضیه چیست، خندهام میگیرد.
نه به خاطر خالهایم، بلکه به خاطر نگاه نرجس.
او طوری این موضوع را تعریف میکند که انگار یک «کشف» جدید است!
انگار همین الان از یک راز بزرگ خلقت پردهبرداری کرده!
وقتی هم که میخواهد پیش دیگران از من تعریف کند، با همان جدیت ستایشگرانه میگوید:
«دیدی این ویژگی صورتش چقدر قشنگ است؟»
و من در دلم میخندم، چون هر دویمان میدانیم که ماجرا از چه قرار است.
اما حقیقت ماجرا، از یک درس ریاضی بیرون آمده است.
در هندسهی اقلیدسی، یک اصل بدیهی وجود دارد که میگوید: «از هر دو نقطهی متمایز، دقیقاً یک خط راست عبور میکند.»
همین.
فقط یک جملهی خشک و بیروح.
در دنیای ریاضی، این فقط یک «قضیه» است، یک رابطهی ساده بین دو نقطه در یک فضای دوبعدی.
هیچ زیباییشناسی خاصی ندارد،
هیچ احساسی در آن نیست. .
فقط یک محاسبهی مکانیکی است!
اما نرجس، «ریاضیات» را با «عشق» بازنویسی میکند.
چرا ما به «نرجسها» نیاز داریم؟
اینجاست که قضیه برای من جذاب میشود. ما در زندگی روزمره، مدام با «نقاط» مختلفی سروکار داریم.
نقصها، ویژگیهای ظاهری، اتفاقات تلخ، یا حتی رفتارهای عجیب آدمها، اینها همان نقاط پراکندهی روی صورت زندگی ما هستند.
اکثر ما وقتی به این نقاط نگاه میکنیم،
فقط «پراکندگی» میبینیم.
میگوییم: «فلانی این اخلاق بد را دارد» یا «زندگیام اینهمه نقص دارد». ما «نقطه» میبینیم، نه «خط»!
اما نگاه نرجس، نگاه یک «وصلکننده» است.
او از یک قانون سادهی ریاضی، یک «معنای تازه» میسازد.
او اجازه نمیدهد نقاط وجود من، جدا و بیمعنی باقی بمانند.
او آنها را به هم وصل میکند و از آن، یک «مسیر زیبایی» میسازد.
ما همگی در زندگیمان به کسی نیاز داریم که وقتی به «نقاط تاریک» زندگیمان نگاه میکند، بهجای اینکه فقط همان نقاط را ببیند، خط اتصالشان را پیدا کند و بگوید: «نگاه کن، اینها در کنار هم، یک الگوی زیبا میسازند.»
شاید «عشق» همین باشد، توانایی عبور دادن یک خط راست از میان نقاط پراکندهای که دیگران فقط «نقص» میبینندشان. شاید نرجس من، بدون اینکه بداند، دارد به من درس میدهد که چطور در دنیایی که مدام سعی میکند ما را قطعهقطعه و نقطهنقطه ببیند، «امتداد» داشته باشیم.
دنیا پر از «نقطه» است، بیایید کمی «خط» بکشیم.
شما چطور؟
در وجود آدمهای اطرافتان، چه نقاط پراکندهای را دیدهاید که اگر به هم وصل شوند، یک اثر هنری میسازند؟
در کامنتها برایم بنویسید.
سپاس از همراهی شما🙏🌹