وقت بخیر به همه بازماندههای روزانه!
من همانیم که اگر قبل از ساعت ۸ صبح باهام حرف بزنی، جوابت را با زبان قهوه میدهم.
دیروز یکی ازم پرسید: «تو معتادی؟» گفتم: «آره... به زنده ماندن. آن هم فقط با قهوه!»
راستش را بخواهید، من نه روانشناسم، نه سخنران انگیزشی. من فقط کسیام مثل شما که هر روز صبح چشمهای نیمهبازش را میمالد، بخار کتری را نگاه میکند و از خودش میپرسد: امروز چطور دوام بیاورم؟
جوابم را ته سه فنجان پیدا کردم!!
بعضی روزها کافیمیکسیاند. خستهای. نه رمق جنگیدن داری، نه حوصله تلخی. فقط یک چیز شیرین و آشنا میخواهی که بگوید «اشکالی ندارد، امروز فقط زنده بمان»!
کافیمیکس همان «من مهربان» توست.
به تو یاد میدهد گاهی قوی بودن یعنی دست برداشتن از قوی بودن.
لازم نیست همیشه بجنگی، گاهی فقط کافی است لبخند بزنی و روز را رد کنی.
اما ساعت ۱۰ صبح، کارها مثل گلوله میآیند. جلسه مهم داری. ددلاین از در و دیوار میبارد. آنجا دیگر جای شیرینی نیست.
یک شات تلخ، کوچک و بیرحم را سر میکشی. تمام.
اسپرسو همان «من جنگجو»ست. یادت میدهد بعضی دردها را باید تلخ، سریع و با تمرکز نوشید. نه فرار، نه بهانه. فقط حضور کامل در لحظه. تلخیاش میگذرد، اما انرژیاش میماند.
و غروب... وقتی روز تمام شد و تو هنوز هستی. یک قهوه ترک میجوشانی. آرام، پرحوصله، با عطر هل. مینشینی.
ته فنجانش رسوب دارد، درست مثل ته ذهن خودت. ولی صبر میکنی تا زلال شود. بعد با یک دوست قدیمی گپ میزنی، به ریشهها فکر میکنی و برای فردا فال خوب میگیری.
قهوه ترک همان «من عمیق» است. میگوید تابآوری یعنی مکث کردن. یعنی با گذشتهات آشتی کنی.
ببین، تابآوری یک مهارت خشک روانشناسی نیست که در کتابها بنویسند.
تابآوری یعنی بلد باشی کی کافیمیکس باشی، کی اسپرسو و کی قهوه ترک.
صبح برای جلسهها اسپرسو
ظهر برای خستگیها کافیمیکس
غروب برای فکر کردن قهوه ترک
پس فردا صبح وقتی بخار از فنجانت بلند شد، از خودت بپرس:
امروز به کدام «من» نیاز دارم؟ من مهربان؟ من جنگجو؟ یا من عمیق؟
قهوهات را که تمام کردی، روزت را شروع نکن... روزت را انتخاب کن...
تو امروز کدوم قهوهای؟
برام در کامنت بنویس. اگر این متن حالات را خوب کرد، آن قلب پایین را بکوب که بخار قهوهمان به هم برسد. ☕️