همه میگویند قوی باش!!!
جملهی قشنگی است. تمیز، مرتب، آمادهی قاب گرفتن!
اما وقتی وسط یک روز خسته ایستادهای، وقتی مغزت شده یک پاراگراف نفسگیرِ بدون نقطه، این جمله به چه دردی میخورد؟!
در حال خواندن کتاب "یک سال با نظم "به این جمله از استیون کینگ برخوردم : کلمات، جملهها را میسازند، جملهها پاراگرافها را... و گاهی پاراگرافها نفسگیر میشوند.
من دیروز دقیقاً همانجا بودم!
وسط یک پاراگراف نفسگیر.
عصر بود. حسابی ذهنم شلوغ بود. از آن روزهایی که نه گریهات میآید، نه خندهات!
فقط یک خستگی بیصدا ته چشمهات نشسته.
دفترم را باز کردم که فقط چند خط بنویسم. فقط چند خط، برای خالی شدن!
از توی جامداد یک خودکار نیمهجان بیرون آمد، همان که ماههاست با من است. بدنهاش خط افتاده، درش کمی لق است، اما هنوز مال من است.
نوک قلم را روی کاغذ گذاشتم و کشیدم.
یک خطِ بریده. یک خطِ کمرنگ. بعد... هیچی. جوهرش بند آمد.
قطع. وصل. قطع...
اولین فکری که آمد، همان فکر همیشگی بود؛ همان که همیشه، بیاجازه میآید:
«بندازش دور. یکی نو بخر!»
دستم رفت که پرتش کنم توی سطل کنار میز. اما وسط راه، دستم ایستاد.
با خودم گفتم: مگر ما با خودمان همین کار را نمیکنیم؟
بهمحض خسته شدن، بهمحض کم آوردن، بهمحض اینکه مثل قبل روان ننوشتیم، ندودیدیم، نخندیدیم... فوری میخواهیم نسخهی قبلی خودمان را مچاله کنیم و بیندازیم دور. میدویم دنبال یک «من جدید». یک من پرانرژی، مرتب، همیشه موفق. انگار زندگی فروشگاه است و قفسهای دارد پر از آدمهای نو!
غافل از اینکه زندگی فروشگاه نیست.
خودکار را بستم. گذاشتمش روی میز.
مکث کردم. همان مکثی که همیشه یادمان میرود!
بعد آرام تکانش دادم. نه محکم، نه عصبانی. مثل کسی که شانهی دوستی را تکان میدهد و میگوید: «هی... هنوز اینجایی؟»
دوباره درش را باز کردم و نوکش را روی کاغذ گذاشتم.
یک خط کوچک کشیدم. آرام
و نوشت.
این بار روان نوشت.
جوهر که آمد، بغضم هم آمد. نه از ناراحتی، از فهمیدن!!
آن لحظه فهمیدم تابآوری همین است.
تابآوری، تعویض کردن خودت نیست، تعمیر کردن خودت است.
ما قرار نیست همیشه پررنگ بنویسیم. گاهی جوهرمان بند میآید. گاهی دستمان میلرزد. گاهی پاراگراف زندگیمان نفسگیر میشود. این خراب شدن نیست، این تمام شدن نیست، این فقط یک علامت است،کمی مکث لازم داری!!
پس وقتی فشار میآید، لازم نیست قوینمایی کنی. لازم نیست فریاد بزنی من خوبم.
فقط سه کار بکن:
مکث کن. قلم را ببند. دنیا صبر میکند.
نفس بکش. تکان آرام، نه شکستن.
با یک خط کوچک دوباره شروع کن. قرار نیست یک رمان بنویسی، فقط یک خط.
یادت باشد: تو نویسندهی زندگیات هستی، نه نوشته.
نوشته را میشود پاره کرد، اما نویسنده میماند و دوباره مینویسد.
پس وقتی جوهرت بند آمد، قلم را نشکن.
حالا تو به من بگو...
تو الان داری خودت را تعمیر میکنی، یا هنوز دنبال نسخهی جدیدی از خودت در قفسهی فروشگاهها میگردی؟!
سپاس از همراهی شما 🌹🌹