ویرگول
ورودثبت نام
!Fam
!Famفاطمه حسن‌زاده، پژوهشگر تاب‌آوری با ۷ سال مطالعه منابع معتبر جهانی و نویسنده «تاب‌آوری از نگاهی متفاوت»؛ خالق اثر از هیچ با نگاهی متفاوت، چون قند کنار چای شما
!Fam
!Fam
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

رد شکست یا رگ طلایی ؟!

کاسه از دستم افتاد و صد تکه شد. همه گفتند تمام شد، اما داستان تازه شروع شده ...

در آسیای شرقی استادکار ژاپنی تکه‌ها را دور نمیریزد . او ماه‌ها ، با صبر لاک اوروشی را به لبه‌ی شکسته‌ها میزند و بعد خط اتصال را با پودر طلا میپوشاند. و دیگر این کاسه یک ظرف ساده نیست.

رد شکست، حالا رگ طلایی وسط بدنه است و قیمتش از روز اول هم بیشتر شده .

اسم این کار کینتسوگی است: یعنی اتصال طلایی.

این فقط تکنیک مرمت نیست. پشتش یک باور قدیمی ژاپنی به نام وابی‌سابی است که می‌گوید هیچ‌چیز کامل، ماندگار و بی‌نقص نیست و اتفاقاً زیبایی واقعی همین‌جاست، در فرسودگی، در ترک، در رد زمان.

اما ما دقیقاً برعکس رفتار می‌کنیم.

ظرف لب‌پریده را ته کابینت قایم می‌کنیم.

رابطه‌ی ترمیم‌شده را با خجالت تعریف می‌کنیم.

شکست کاری‌مان را در رزومه سانسور می‌کنیم.

یاد گرفته‌ایم فقط نسخه‌ی تمیز و بی‌ترک خودمان را نشان بدهیم و فکر می‌کنیم اگر کسی ترک ما را ببیند، ارزشمان کم می‌شود!

کینتسوگی وسط همین فکر می‌ایستد و تصویر دیگری نشانمان می‌دهد.

این حرف، نصیحت نیست، خود ظرف است.

تو وقتی خط طلا را روی بدنه‌ی تیره می‌بینی، بدون هیچ توضیحی می‌فهمی: این شیء یک‌بار مرده و دوباره زنده شده...

و این فقط یک حس نیست.

پژوهش‌های رشد پس از سانحه می‌گوید : بخش بزرگی از آدم‌هایی که سوگ، بیماری سخت یا ورشکستگی را رد می‌کنند، بعدش دچار بلوغ عمیق‌تری می‌شوند.

روابطشان واقعی‌تر و معنای زندگی‌شان روشن‌تر می‌شود.

در بازار هم همین است، امروز یک ظرف کینتسوگی‌شده‌ی اصل در ژاپن گاهی چند برابر ظرف سالم فروخته می‌شود چون آدم‌ها دیگر فقط جنس نمی‌خرند، داستان بقا می‌خرند.

حتی در ایران خودمان، همه‌ی ما آن نعلبکی بندزده‌ی خانه‌ی مادربزرگ را یادمان هست که هیچ‌کس حاضر نبود دورش بیندازد چون خاطره داشت.

تفاوت ما با استادکار ژاپنی فقط همین است، ما از روی ناچاری نگه می‌داشتیم، او از روی افتخار با طلا قابش می‌کند.

پس اگر امروز جایی از زندگی‌ات ترک برداشته، قایمش نکن. آن خط قرار است امضای تو شود، نه لکه‌ی تو.

مولانا قرن‌ها پیش همین را گفته بود:

هر کجا دردی است دوا آنجا رود هر کجا پستی است آب آنجا رود

و شاید روایت امروزی ما از همین باشد:

من آن کوزه‌ام که افتادم و شکستم مرا دور نینداز، با طلا ببندم

که هر ترک تنم دریچه‌ی نور است نوری که فقط از شکستن وارد می‌شود

تو هم اگر ظرفی داری که بند زده‌ای و هنوز نگهش داشته‌ای، قصه‌اش را بنویس. شاید طلای قصه‌ی تو، مرهم ترک کسی دیگر شود.

از همراهی شما متشکرم ...

می
۱
۰
!Fam
!Fam
فاطمه حسن‌زاده، پژوهشگر تاب‌آوری با ۷ سال مطالعه منابع معتبر جهانی و نویسنده «تاب‌آوری از نگاهی متفاوت»؛ خالق اثر از هیچ با نگاهی متفاوت، چون قند کنار چای شما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید