اواسط دوره آموزشی بود و قرار بود سومین سخنرانیمان را ارائه کنیم؛ سخنرانیای که هم نمره داشت و هم باید دقیقاً طبق اصول پیش میرفت: شروع حرفهای، یخشکنی، ساختار میانه و پایان قوی.
اما من… تا دو ساعت مانده به کلاس حتی خبر نداشتم امروز نوبت سخنرانی است! استرس مثل موج سنگینی روی شانههایم ریخته بود و بدتر اینکه باید در چند دقیقه موضوعی پیدا میکردم و جلوی پنجاه نفر صحبت میکردم.
در حالی که ذهنم بیوقفه دنبال ایده میگشت، ناگهان فکری مثل برق از ذهنم عبور کرد:
«یک گل… اگر پرپر شود، میتواند آغاز یک داستان باشد؛ یک یخشکنی متفاوت.»
با همین فکر سریع به گلفروشی رفتم. اما چه کسی دلش میآید یک گل تازه و زیبا را برای یک سخنرانی پرپر کند؟
بنابراین رو به گلفروش گفتم:
«میشه یک گل رز… البته یه کم بیحالتر بدین؟»
گلفروش با چهرهای گرد شده پرسید:
«گل بیحال؟ برای چی؟»
لبخند زدم: «قرارِ توی سخنرانی پرپرش کنم!»
این جمله نقطه شروع گپوگفتی کوتاه شد؛ در واقع اولین تمرین من بدون اینکه متوجه باشم همانجا شروع شده بود، و استرسم کمی فروکش کرد. خلاصه ای از داستان چکش کاری نشده و با آب و تاب فراوان برایش گفتم، برق چشمانش همانند صحبتش هنوز بیاد دارم : ایده متفاوتی است کجا سخنرانی داری!؟
زمان کافی برای رسیدن به محل برگزاری نداشتم و مسیر یکطرفه بود، مجبور بودم پیاده بروم.گفتگو خیلی کوتاهی شد، و من با گفتن کلیات بحث و کوتاه کردم و به زاه افتادم.
در راه چند سنگ کوچک و بزرگ دیدم؛ ناگهان جرقه دوم هم زده شد:
«گل… و سنگ!»
سه سنگ برداشتم و با قدمهایی که حالا مطمئنتر از قبل بود، راه افتادم.
وقتی رسیدم، میدانستم اگر زیاد معطل شوم استرس مثل همان سنگها روی «گلِ وجودم» میافتد. پس طبق توصیه استاد که همیشه میگفت:
«Just do it – فقط انجامش بده!»
در جمع پنج نفر اول اعلام آمادگی کردم.
اسمم که خوانده شد، با اعتمادبهنفس همراه با گل رز و سنگها روی سن رفتم.
نگاه متعجب همکلاسیها را میدیدم؛ همه کنجکاو بودند بدانند قصدم از این وسایل چیست.
بعد از معرفی کوتاه، گل را بالا گرفتم و گفتم:
«کی دوست داره بدونه میخوام با این گل چکار کنم؟!»
(دستم رو بالا آوردم تا کسانی که تمایل دارن همراه بشن، تقریبا همه سالن کنجکاو بود..)
گل را آرام روی میز گذاشتم.
یک سنگ کوچک روی آن قرار دادم.
پرسیدم: «چه اتفاقی افتاد؟»
کسی جواب داد: «فشار کمی روش اومد.»
سنگ بزرگتری گذاشتم.
دوباره پرسیدم: «الان چطور؟»
گفتند: «فشردهتر شد… داره آسیب میبینه.»
گفتم:
«درسته. گل موجودی لطیف است. هر فشاری از اندازهاش بزرگتر باشد، آن را پژمرده میکند.
اما ما انسانها چه؟ ما هم مثل این گل تحت فشار قرار میگیریم، گاهی خم میشویم، گاهی نفسمان میبُرد…
گاهی قسط و بدهی ، گاهی مشاجره با افراد، گاهی نرسیدن به خواسته ها و اهداف و ...
اما تفاوت بزرگ اینجاست:
این گل توان مقاومت یا یادگیری ندارد، اما ما میتوانیم مهارت تابآوری را بیاموزیم.
میتوانیم قوی تر شویم، میتوانیم از دلِ سختی راهی برای رشد پیدا کنیم.»
در سالن سکوتی عمیق افتاده بود.
(حالا همه با دقت بیشتری گوش میکردند،چون یک مفهوم ملموس با سختی روزمره ترکیب شده بود.)
ادامه دادم:
در زندگی، ما توان حذف سنگها را نداریم.
اما میتوانیم قویتر شویم؛ میتوانیم یاد بگیریم چطور بارها را مدیریت کنیم، چطور از دل فشارها رشد کنیم و چطور وقتی زمین خوردیم دوباره برخیزیم.
تابآوری یعنی اینکه اجازه ندهیم سنگها ما را تعریف کنند؛
بلکه ما تصمیم بگیریم چطور با آنها برخورد کنیم.
از امروز یک تمرین کوچک انجام دهید:
هر زمان تحت فشار قرار گرفتید، قبل از تسلیم شدن سه سؤال از خود بپرسید:
این سنگ چقدر واقعی است و چقدر ساخته ذهن من؟
چه مهارتی میتوانم یاد بگیرم تا بهتر تحملش کنم؟
چه کسی میتواند در برداشتن این سنگ به من کمک کند؟
این سه سؤال قدرت تابآوری شما را چند برابر میکند.
وقتی سخنم تمام شد، ناگهان صدای تشویق بلند شد…
چون همه فهمیده بودند که همین چیزهای کوچک کنار خیابان—یک گل، چند سنگ—میتوانند استعارهای بزرگ از زندگی باشند.
ما همه تحت فشار قرار میگیریم؛
گاهی سنگها بزرگاند، گاهی کوچک.
اما «تابآوری» یعنی هنر خم شدن بدون شکستن.
سپاس از همراهی شما 🌹🌹
#گل رز و سنگ # تاب آوری # توسعه فردی # !Fam