۵ سال هیچ!!! ۶ هفته همهچیز! درسی که بامبو به من داد...
تصور کن... پنج سال... هر روز صبح بیدار شوی، آب بیاوری، خاک را لمس کنی... و هیچ اتفاقی نیفتد!
نه جوانهای، نه سبزیای. فقط خاک.
خاک سرد و ساکت.
همسایهات میخندد!
خانوادهات میگوید: «ولش کن! این بذر مرده است.»
کشاورز قصهی ما ادامه داد. پنج سال! و در سال پنجم... بامبو در فقط شش هفته، بیست و هفت متر قد کشید!
دوست عزیز ، اسم این نوشته «بامبو» نیست، اسمش «تو»یی.
تویی که ماههاست تلاش میکنی و فکر میکنی هیچکس نمیبیند...
بگذارید رک بگویم. توسعهی فردی آن چیزی نیست که اینستاگرام به تو فروخته: یکشبه پولدار شو، سیروزه متحول شو! بیست تکنیک فلان , در سه روز فلان شو...
توسعهی فردی یعنی ریشهسازی در تاریکی!
مغز ما عاشق نتیجهی فوری است.
اما طبیعت با عجلهی ما کار نمیکند!
بامبو پنج سال صرفاً ریشه میدواند، ریشهای تا عمق چند متری زمین، تا بتواند وزن ۲۷ متر ساقه را تحمل کند.
اگر زودتر ساقه میزد، با اولین باد میشکست!
جیمز کلیر در کتاب عادتهای اتمی یک جملهی طلایی دارد که مربی امروز ماست:
یعنی موفقیت، حاصل یک جهش بزرگ نیست: حاصل صدها انتخاب کوچک و خستهکننده است که هیچکس برایشان دست نمیزند.
حالا چرا ما جا میزنیم؟
چون ما «درهی ناامیدی» را نمیشناسیم!!
طبق تحقیق دانشگاه لندن، ساختن یک عادت بهطور میانگین ۶۶ روز زمان میبرد، نه ۲۱ روز.
یعنی تو ۴۵ روز بیشتر از چیزی که فکر میکردی باید صبر کنی!
و آمار تلختر: بیش از ۹۲ درصد افرادی که هدف سال نو میگذارند، تا بهمنماه رهایش میکنند. چرا؟ چون در هفتهی سوم هنوز بامبو از خاک بیرون نیامده!
اینجاست که سعدی میگه :
نابرده رنج، گنج میسر نمیشود مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
مشکل تو بیاستعدادی نیست عزیز من. مشکل تو این است که داری ریشه را با ترازوی ساقه اندازه میگیری!
حالا چه کار کنیم؟
از حرف بگذریم. از امشب فقط این سه کار بامبویی را بکن:
اول: آنقدر کوچکش کن که خجالت بکشی انجامش ندهی!
نگو روزی یک ساعت کتاب. بگو روزی فقط دو صفحه.
نگو باشگاه، بگو فقط پنج دقیقه کشش.
ما در قدم اول دنبال نتیجه نیستیم، دنبال «رأی دادن به هویت جدیدمان» هستیم.
[شما زمانی که میخوای شروع کنی به بستن دکمه های لباست نمیگی اول از بالا یا از پایین یا از وسط
شروع میکنی اولی رو که بستی بعدی بعدی و... تمام .]
دوم: کشاورز باش، نه شکارچی!
شکارچی دنبال شکار امروزه اما کشاورز هر روز آب میدهد، حتی وقتی خاک خشک است.
برای خودت «سیستم ردیابی ریشه» بگذار.
یک تقویم دیواری و هر شب فقط یک ضربدر.
تحقیقات نشان میدهد کسانی که پیشرفتشان را میبینند، ۴۰ درصد بیشتر ادامه میدهند. مغز تو به دیدن نیاز دارد.
سوم: ریشهات را به کسی نشان بده!
تنهایی، قاتل بامبوست. در کامنت همین پست، یا به یک دوست، بگو: «من دارم روی چه عادتی کار میکنم؟»
تعهد اجتماعی، قدرت تو را دو برابر میکند.
ببین... شاید الان در سال دوم بامبوی خودتی. خستهای، خاک سرده، هیچکس تشویقت نمیکند.
میخواهم این را از مولانا برایت بگم و تمام کنم: قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
شش هفتهی تو هم میرسد. آن روز که همه میگویند: «وای! چه یکشبه موفق شد!» و فقط خودت میدانی که این «یکشبه»، پنج سال طول کشیده!
پس خواهش میکنم... فردا صبح که بیدار شدی، ناامید نشو. برو و به بامبویت آب بده. حتی اگر هیچکس جز تو باورش ندارد.
در آخر...
تو قرار نیست سریع رشد کنی، تو قرار است ماندگار رشد کنی. تو بامبو هستی!
ممنونم که همراهم بودید .
حالا شما بگویید: شما الان در سال چندم بامبو هستید؟