«زمانهایی که دلم از آدمها میگیرد، پا در دنیایِ خیالِ خودم میگذارم و با خدایِ درونم حرف میزم؛ گاهی از سردیِ دنیا و دوریِ آدمها، گاهی از قضاوتهایِ تکراری، و گاهی از خودم… که نمیدانم برای چه در خود درگیر شدهام و چرا زندگی را یک قفس میدانم.
شاید زندگیام با دنیایِ اطراف متفاوت باشد؛ شاید محدودیتها مرا گوشهگیر کرده باشند، شاید محرومیتها مرا آزرده باشند… اما با این وجود، میدانم دنیا آنقدرها هم سخت، تلخ و طاقتفرسا نیست.
شاید بعضیوقتها یک قهقههی از تهِ دل، ذوقِ دنیا را برایِ کم کردنِ رویِ تو زنده کند؛ شاید بعضیوقتها یک “خدایا شکرت” ـ حتی اگر قلبت خالی از شکرگزاری باشد ـ روحت را به پرواز درآورد.
بیرون از خودم، جایی برایِ خوشبختی نیست؛ اما هنوز تهِ دلم، با لذت، محرومیتها و محدودیتها را خط میزنم و میدانم بزرگترین شکافها با تکهای آرامش مرهم میشوند. با تمامِ نداشتههایم، میخواهم خودم مرهمِ دلِ آزردهام باشم. با بلند گفتنِ یک “خدایا شکر” از تهِ دل، غرق میشوم در محبتِ خدایی که بویِ نابِ زندگی میدهد.
خدایا شکرت…»
نویسنده: دخترک