من همان دخترک هستم؛ همان که روزگاری دلش پر از آرزوهای رنگی بود، درست به رنگِ لباسهای تازه و رنگارنگش. هنوز کودکی نکرده بودم که گفتند: «بزرگ شو، مادری کن…» و ناگهان، آن خندههای از تهِ دل، در میانهیِ راه، رنگ باختند. گویا کودکی را در آغوشم گذاشتند و من، میانِ مسئولیتها، میانِ آنچه باید باشم و آنچه هستم، گم شدم.
امروز، ۳۶ ساله، در میانِ دنیایی ایستادهام که شاید از نظرِ دیگران، «قفسِ بیپروازی» باشد. اما من، تازه امروز معنایِ زندگی را فهمیدهام. فهمیدهام که محدودیتها، لزوماً به معنایِ پایانِ پرواز نیستند.
من یاد گرفتهام که میشود دورِ میلهها، پیچک شد و سقفِ قفس را به آسمان تبدیل کرد. من یاد گرفتهام که میتوان هم مادر بود و هم آزادیِ بیپایانِ فکر.
من اینجا نیستم تا از محرومیتها بگویم؛ من اینجا هستم تا از «رها شدن از بندِ افکارِ محدودکننده» بگویم. من میخواهم با کلماتم، در میانِ تنهایی و روزمرگی، عشق و معنا را خلق کنم.
اینجا آغازِ سفرِ من است. سفری برای تبدیل کردنِ هر قفس به یک باغ؛ و هر محدودیت به یک فرصت برای پرواز.
من دخترکم، و این آغازِ آیینهایِ پنهانِ من است.