آزاد اندیشی و باور ذهنی آزاد
همیشه موقع نوشتن به این فکر میکنم چرا ما ایرانی ها یه جای کارمون میلنگه و کلا بلد
نیستیم افکار آزاد داشته باشیم .
نمیتونیم خودمون رو رها کنیم و اون چیزی رو که واقعا توی ذهنمون میگذره بنویسیم
خودمون رو اینقدر بی وزن و رها و ازاد حس کنیم که گویی روی یه تیکه از ابرهای آسمون
دراز کشیدیم و باد به هر طرف که دلش میخواد یا دلمون میخواد مارو ببره.
به خدا که از گفتن اون چیزی که توی فکرمون میگزره هراس داریم ,البته توی خلوت خودمون که
هستیم میگیم ما آزاد اندیشیم و رها .
ولی وقت نوشتن اینقدر خودمون رو معذب میکنیم که نگو و نپرس,از اینکه نکنه این بی ادبی و
بی اخلاقی باشه نکنه به کسی بر بخوره نکنه فلان وفلان بشه.
فکر میکنم شرط نوشتن آزاد نوشتن و آزاد اندیشی باشه اگه از عشق و عاشق شدن مینویسیم
باید رها و آزاد بنویسیم .
مگه غیر از اینکه عشق یعنی رهایی و آزادی ,مگه غیر از اینکه کسی که عاشقه دوست داره همه
دنیا بدونن که عاشق شده و رها.
پس باید ذهن رو آزاد کرد ورها تا دلش به هرکجا که میخواد پر بزنه و سرک بکشه پس دلمون
رو رها کنیم و آزاد که ببینیم بی قید و بند کجا میره و روی کدوم ابر خودشو پهن میکنه.