تنها رفتن در جاده برایم دلپذیر است چون مجالی است بی هیاهو برای تفکر
فرصتی است که هیچ بودنت در هستی را در آغوش میکشی و نفس می کشی
راه سکانسی کوتاه از زندگیست که در آن تمام قد تسلیم تقدیر هستی
و به قول شمس تبریزی اندیشیدن به پایان راه تلاشی بیهوده است چون می بینی حتی نمیدانی در پس پیچ بعدی نه بهتر بگویم یک متر جلوتر چه چیزی برایت رقم میخورد
پس هیچ بودنت را زندگی میکنی و بی مقاومت تن میسپاری به تقدیرت
و ترسی در وجودت نداری و در پیچ و خم های درونت می چرخی تا شاید بتوانی از خودت در خودت وجود بهتری بسازی
