سلام!
خب، امروز یهو یاد ویرگول و اولین پست یه سال پیشم افتادم گفتم بیام یه سر بزنم. پست قبلیم که خوندم ی جوری بود، ی حسی داشتم خنده دار...اینجاش اینجور نباید مینوشتم...اینا چیه من نوشتم اصلا یادم نمیاد?
خب یادمه که خیلی امید داشتم کنکور سراسری یه رشته خوب قبول شم. نه اینکه زیاد خونده باشم هاااا نه اصلا! میشه گفت هیچ تسلطی نداشتم حتی درصدام هم مشخص نبود آزمونی نمیدادم. اما میگفتم شاید شد خدارو چه دیدی و رفته بودم تو فاز کائنات و انرژی مثبت و این چیزا... نمیدونستم که اصل قانونش اینه از من حرکت که از خدا برکت. همچنان استرس نداشتم. یعنی بی حسی مطلق...هم پدرم هم خودم یه حسابی رو کنکور سال بعد گذاشته بودیم.مامان بابام بیشتر از من استرس داشتن و من خیلی آروم و راحت رفتم سر جلسه(دانشکده روانشناسی دانشگاه فردوسی) که یکی از قدیمی ترین دوستام هم حوزه آزمونش با من یکی بود و اونجا قبل شروع آزمون به هم یکم انرژی دادیم. اما وضعیت خراب شد وقتی که آزمون شروع شد. حس میکردم هیچی هیچی بلد نیستم. نمیدونم حس بد سر آزمونم چه جوری توصیف کنم حالم خیلی بد بود...انقدر افسوس میخوردم که کاش میخوندم...بعدش هم بد بود...خانواده امیدوار...همه منتظر نتایج...همه میگفتن آخيش راحت شدیم...اما من اصلا حس راحتی نداشتم و همچنان در فشار کنکور بودم میدونستم که خوب ندادم و نتیجه خوبی نمیاد برام. شاید الان که اینا رو مینویسم خوب نباشه اونم دو روز به کنکورم...اما بدون که پشت کنکور موندم?و پشیمون هم نیستم.

تایم مطالعه ام شد من برم بخونم حتما تو پست بعدی از نتیجه کامل آزمونم و این سومین کنکوری که دادم هم حرف میزنم. دلم خیلی میخواست این روزای قبل کنکور با یکی حرف بزنم ممنون ویرگول♡