باز گریان در غم خود فرو می روم، به عمق خاطرات سفر می کنم و به اندک لبخندی، توجهی، کلامی و حتی صدایی چنگ می زنم، بارها و بارها... و هر بار نزاعی در میگیرد؛ یک طرف رد مطلق و طرف دیگر غرق در شیدایی، چه غوغایی است...
