منجلاب...

گاه قلبم می‌گیرد، بغض گلویم را می‌فشارد و تنها یک سوال در ذهنم تداعی می شود؛ چه شد که به این نقطه رسیده ام، به کدامین اشتباه در این منجلاب فرو می روم و آیا راه فراری هست، اما لحظه ای بعد... با خود می گویم مگر این خود نیستم که این مسیر را برگزیده ام و فراتر، گویی ماندن در منجلاب را پسندیده ام. در همین وانفساست که هزاران پاسخ تو در تو مرا احاطه می کند و باز هم فرو تر می روم...