مدتی است بی قرارم...
تنها، خسته و ناآرام...
در هر مجال او را می بینم، حس می کنم و زندگی می کنم
اما به واقع آن که میبینم، آن که لحظه لحظه بیشتر وابسته اش می شوم، کیست؟
چند صباحی است به همه چیز شک کرده ام، یا بیشتر، ترسیده ام...
ترس از منجلابی خود ساخته، ترس از شیدایی بی پایان...
در یک کلام
«معشوقی انتزاعی»