ویرگول
ورودثبت نام
فرزانه پوربهرام
فرزانه پوربهرامنگاه می‌کنم؛ به منظره‌‌، آدم‌ها، فیلم و کتاب‌ها. گاهی هم در موردشان می‌نویسم تا جاده‌ی ارتباطمان یک‌طرفه نباشد.
فرزانه پوربهرام
فرزانه پوربهرام
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

زندگی با طعم نان نخودچی

ساعت حدود سه بعد از ظهر بود، زن به آرامی در هوای نیمروز پایان سال در حاشیه‌ی خیابان قدم می زد. با خود اندیشید چه خوب شد گول آفتاب پشت پنجره را که به داخل خانه سرک می کشید نخورده و شال پشمی‌ اش را با خود آورده است. حس کرد چقدر به این پیاده رویی نیاز داشته. زن مدیر مالی یک شرکت نچندان بزرگ بود. اما روزهای پایانی سال همواره برای او و همکارانش ساعت‌ها کار طولانی، گزارش گیری‌های خسته کننده تا لحظه‌ی آخر و چه بسا تا دم سال تحویل بود. آن زمان که جوان‌تر بود داشتن شغل برایش بیشتر شبیه بازی کودکانه‌ای بود که دوست داشت او را نیز در آن شرکت دهند. اما اکنون به وضوح می‌دید جنس یک شغل تا چه اندازه می‌تواند زندگی شخصی‌اش را نیز در بر گیرد.

پسرکی شاد با چند متر فاصله جلوتر از او، هم‌مسیر قدم‌ها و افکارش شد. پسر توپش را محکم زیر بغل زده‌بود. کاپشنی چند رنگ به تن داشت. رنگ‌های روی پارچه طرح واضح و مشخصی را نساخته بودند؛ چیزی شبیه طرح های انتزاعی به نظر می‌آمد. از جلوی هر مغازه‌ای که رد میشد نیم نگاهی به آن می‌انداخت. شاید سعی می‌کرد با سواد دست و پا شکسته اش نوشته‌های روی شیشه را بخواند.

زن به یاد کودکی خود افتاد. به روزهای دور که حس می‌کرد هر سال در ذهنش کمرنگ‌تر می‌شوند. آن زمانی که تنها دغدغه‌اش پوشیدن کفش ورنی سفید با آن پاپیون ظریف و بندهای چسبی برای روز اول عید بود.

والدینش عقیده داشتند هر چه جنس بُنجل است می‌ماند برای روزهای آخرسال. برای همین معمولا هفته اول اسفند لباس و کفش شب عید دخترک خریداری می‌شد. او هر روز یواشکی سر کمد می‌رفت و به کفش و لباس نویش نگاهی می‌انداخت و قند توی دلش آب می‌شد. خیلی وقت ها مادر او را غافلگیر کرده و می‌پرسید:"سر کمد چه می‌خواهی؟ " و او پاسخ می داد:" می‌شه بپوشمشون؟" و مادر می‌گفت:" نه بذار برای روز اول عید نو باشن؛ موقع سال تحویل بپوش." و او دوباره می‌پرسید :" پس کی عید میشه؟" و مادر برایش حساب می‌کرد باید چند تای دیگه بخوابد و بیدار شود تا عید از راه برسد. تصویر پدرش با کت و شلوار آبی نفتی و پیراهن سفید در حالی که با کیسه‌های بزرگ و پاکت‌های سر بسته از پله‌ها بالا می آمد جلوی چشمانش جان گرفت. او همیشه بعد از اینکه نفسی چاق می‌کرد؛ رو به چهره ی منتظر دخترک می گفت:« برو یک بشقاب بیاور.» سپس یکی یکی درِ پاکت‌ها را باز و از هر کدام کمی برایش در بشقاب می گذاشت؛ به جز شیرینی توتی که می‌دانست او اصلا دوست ندارد. وقتی انواع و اقسام خوراکی‌ها کنار هم جمع می‌شدند، چشمان دخترک برق می‌زد. او عاشق تنقلات شب عید بود؛ مخصوصا نان نخودچی؛ که فقط در آن ایام خریداری می‌شد. او عید را دوست داشت؛ با آن همه رنگ و طعم.

سوز هوا بیشتر و رنگ آسمان تیره‌تر از ساعت قبل شد. زن شالش را کمی محکم‌تر دور خود پیچید. احتمال داشت باران ببارد. باید زودتر به خانه بر می‌گشت. به شیرینی فروشی معروف محله‌شان رسیدند. زن یادش آمد فرصتی زیادی برای خریدن سور و سات عید باقی نمانده‌است. اما آنقدر سرگرم بستن حساب‌ها شده که فرصت تهیه مخلفات شب عید را نکرده‌بود. چقدر دوست داشت خاطره شب عید در ذهن فرزندش نیز همان قدر خیال انگیز نقش ببندد.

قدم‏‌های پسرک سست شد و مکثی کرد. چشمانش برق زد. به نظر می‌رسید با نگاهش به شیرینی‌های پشت شیشه ناخنک زده‌است. لبخندی از سر رضایت تحویل ویترین مغازه داد. سپس با خوشی قابل لمسی از آن عبور نمود. زن خط نگاه او را دنبال کرد. به صف جعبه‌های طلقی نان نخودچی رسید. او نیز لبخند زد.

کام زن هم شیرین شده‌بود.


داستان کوتاهعید نوروزکودکیشیرینی
۸
۰
فرزانه پوربهرام
فرزانه پوربهرام
نگاه می‌کنم؛ به منظره‌‌، آدم‌ها، فیلم و کتاب‌ها. گاهی هم در موردشان می‌نویسم تا جاده‌ی ارتباطمان یک‌طرفه نباشد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید