یادمه وقتی بچه بودم ، هر سال موقع خانهتکانی مادرم می گفت:" اگر این عید نبود گند از سر و کولمان بالا می رفت"
با دقت و توجهی که او به نظامت خانه داشت حرفش برایم کمی عجیب می نمود. الان که فکر می کنم در مییابم منظورش نظافت روزانه نبود. وقتی مشغول خانه تکانی می شویم کلی وسیله پیدا می کنیم که اصلا یادمان نمیآید چرا نگهش داشتهایم. یک عالمه انباشتگی که وقتی به نیت تکاندن خانه دست به کار می شویم تازه سر از گوشه و کنار خانه بیرون آورده و خودنمایی می کنند. با تعجب نگاهشان می کنیم و از خود می پرسیم: "چرا نگهاش داشتهام؟ چرا اینجا گذاشتمش؟ به چه دردم می خورد؟" و البته معمولا جواب واضحی نمییابیم.
امروز در کتاب «راه و چاه موثر اندیشیدن» به نکته ای برخوردم که مرا به فکر واداشت." نگرانی هایی فراوانی در وجود ما برهم تلبار شدهاند که به ندرت از آنها رها هستیم و این نگرانی ها معمولا بسیار بیش از آناند که آگاهانه تشخیص می دهیم. آنچه به نگرانیهای ما قوت می بخشد غالبا خود نگرانیهانیست بلکه بیشتر به سبب این است که به خودمان فرصت نمیدهیم این نگرانی ها را به خوبی بشناسیم و تفسیر کنیم."
ما در زندگی روزمره ذره ذره آنها را در گوشه و کنار جمع می کنیم تا سر فرصت رسیدگی نماییم. نمی دانم چرا در بیشتر مواقع فرصت مناسب فراهم نمی شود . زمانی که به سمتشان می رویم با حجمی از احساسات و هیجانات و دغدغه هایی که روی سر هم تلمبار شدهاند مواجه شده و البته طبیعی است که از آنها می هراسیم. چه بسا در بیشتر مواقع عقبگرد نموده و پرداختن به آنها را به فرصتی بعدتر موکول می نماییم.
تصور می کنم می بایست مثل خانه تکانی شب عید با آنها رفتار کنیم و به خود بگوییم:" این خانه مال من است و دوست دارم تمیز و مرتب باشد. حجم کار زیاد است، بله می دانم اما بالاخره باید از گوشهای شروع کرد."
روح مادر بزرگم شاد؛ همیشه می گفت : کار را دست می کنه اما چشم می ترسه" به نظرم برای سامان دادن به ماوای روانمان باید آستین ها را بالا بزنیم و به خود بگوییم:" اوضاع تا امروز چندان خوب پیش نرفته اما تصمیم دارم از امروز آن را بهبود بخشم." این روند، کار یک روز و دو روز نیست. بلکه هر روز زمانی هر چند اندک را ؛ مثلن یک ربع؛ به سامان بخشیدن یک گوشه بپردازیم. به خاطر بیاوریم کی این حس را تجربه کردم؟ چه شد به آن نپرداختم و اینجا رهایش کردم ؟ امروز که به سراغش آمدم با آن چه کنم؟ گرد و غبارش را بروبم؟ آیا هنوز برای من کارایی دارد؟ یا از خیرش بگذرم و آن را دم در بگذارم.
البته یادمان باشد انتظار معجزه نداشته باشیم؛ کما اینکه رسیدن به این نقطه خود یک معجزه است. هاروکی موراکامی در کتاب « از دو حرف می زنم از چه حرف می زنم » می گوید: " هر قدر به بدن برای انجام کاری فرمان دهی، نباید روی واکنش آنیاش حساب کنی." در این راه روزهایی در انتظار ماست که بدنمان خام می کند، درد می گیرد، حسی شبیه به آنچه در روزهای تکاندن خانه تجربه می کنیم. شاید به خود بگوییم مگر دیوانه شدم که درب این انباری را باز کردم. حال با این همه وسیله چه کنم؟ اما تصور می کنم می ارزد؛ به تمیزی بعدش. وقتی دور و برمان سامان مییابد. وقتی روی مبل لم می دهیم و چایی را در اتمسفر خوشایندی که پیرامونمان در جریان است می نوشیم. در آن لحظه به قدرت و جسارت خود می بالیم. به اینکه شهامت به خرج داده و کاری مفید برای حال دلمان انجام دادهایم و زیر لب می گوییم:" خوب شد دست به کار شدم وگرنه گند از سرو کولم بالا می رفت."
