
این روزها بحث ورود دوستان افغانستانی به کشورمان خیلی زیاد شده تاجایی که تعدادی از هم وطن های عزیزم نسبت به این اتفاقات شاکی هستند و مواضع تندی درپیش گرفتن، قصدم حمایت یا جانب داری ازاین پدیده شوم مهاجرت افغانستانی ها نیست ،که خیلی ساله گریبانگیر این عزیزان است.اززمانی که روباه مکار(انگلیس)
افغانستان رو از ایران جدا کرددیگررنگ خوشبختی را به هردلیلی ندیدن وازطرفی حمله روسیه به افغانستان جنگ های داخلی خودشان ،سرتان را به درد نیاورم .یه همکار دارم ایشون افغانستانی هستش به یه مشکلی برخورد کرده ،یه روز داشت صحبت می کردکه پسرخواهرم این جاست،تهران همسروفرزندانش افغانستان،پرسیدم چطوراین جا
گفت:دانشجوست،ایران قبول شده طبق گزینه هایی که زده ایران قبول شده گفتم مشکلت رو باهاش درمیون بذار شاید بتونه کمکت کن
زیادچیزی ازش نپرسیدم که دانشجوی چه رشته ای هست چون خودش هم چیز زیادی نمی دونست .خلاصه گفت بهش گفتم ؛مشکلی برام پیش اومده وازم خواسته تاحضوری صحبت کنیم منم که این جا سرکار میرم فرصت نمی کنم برم تهران بعدش گفتم خوب چرا خانوادش رو با خودش نیاورده،گفت اول این که این جا دانشجو هستش و این که قبل از اومدن طالبان شغل دولتی داشته تو افغانستان و یکی از فعالان اجتماعی هم بوده وهست واسمش تو لیست طالبان رفته ،چندبارقاچاقی رفته دیدن خانوادش ولی این دفعه می خواسته بره که خانمش گفته اگربیایی این دفعه بی برو برگرد دستگیر میشی چون چند روز پیش اومدن پدرت رو بردن تا به تو برسن .به همکارم گفتم ؛خوب بهش بگو هرطورشدخانوادش رو بیاره ایران
گفت اتفاقا خودمم همین حرف رو بهش زدم درجوابم به تندی گفت: نخیرنمیشود
گفتم خاله جان ممکن کشته شون اون وقت چیکارمیکنی
در جوابم با قاطعیت گفت: ماسرمیدیم،سنگرنمیدیم
این جمله خیلی به دلم نشست
یادجنگ های متعدد در زمان های گذشته ایران ،تا عراق افتادم.
ماهم چه سرها دادیم اماسنگرندادیم ولی دلم خیلی میگیره ازمسولین بی کفایت وبی درایت
نمی فهمند یا خودشون رو به نفهمی زدن ،
ما چه سرها دادیم تاسنگرهامون و مرزهامون
حفظ بشن.