
بر کنار قبر نشست و کفن را کنار زد تا برای بار آخر بهار خانهاش را تماشا کند .
استشمام کرد عطر یاسش را ، بوسه ای گرم بر پیشانی سرد زهرایش زد و اشک دوباره مهمان چشمان بی روحش شد.
شب بود و سرما به جان علی و آن قبرستان رخنه کرده بود.
حیدر نگارش را به خاک سپرد و با هر خاکی که بر روی فاطمه اش میریخت ، نصفی از عمرش میرفت .
آن شب ، غرور شکسته علی را فقط خدا دید و ماه و طفلان یتیم زهرا .
از آن شب ، چاه شاهد فریاد های غریب علیست !
⁹ آذر ¹⁴⁰² || نغمهاردشیری(دخترك)