نکتهای که در روزمره خود بسیار درگیرش هستیم، عدم توجه به اعتراض کردن است. گویی اعتراض به هر چیزی که اشتباه است یا حداقل ما فکر میکنیم که اشتباه است، کاری عجیب و حتی قبیح به نظر میرسد.
این اعتراض اگر از سمت زنان یک جامعه باشد اوضاع به جد بدتر و هولناکتر میشود. در جامعهای که هیولای مردسالاری بر سر تمامی عناصر آن سایه انداخته است اعتراض کردن با صدای بلند آن هم توسط زنان ترسناک و نکوهیده است. انگار که زنان بهتر است مانند دهههای گذشته ساکت باشند و صرفا نظارهگر مشکلات باشند. این مشکلات میتواند از مشکلات بزرگ اقتصادی و سیاسی گرفته و به اعتراض به یک آنلاینشاپ برای عدم پاسخگویی مناسب ختم شود.!
اعتراض کردن با زبان قلم، از صلح آمیزترین و مدنیترین اعتراضهای موجود است که به کسی آسیبی نمیرساند و مشکل با بهترین ادبیات گفته میشود. خوشبختانه جهان ادبیات آنقدر وسیع است که بتوان به مناسب ترین شیوه مشکلات را عنوان کنیم و ایرادی در این مورد نمیتوان بر آن گرفت .
اما آنسوی اعتراض کردن، شنیدن اعتراض است. آیا گوشهای ما آماده است تا اعتراضها را حتی به ناحق بشنود ؟ آیا توانایی شنیدن چیزی که موردپسند ما نیست اما برای دیگری مشکلساز شده است را داریم ؟ برخی از اعتراضها درباره آسیبهایی که به ما وارد شده نیست. آیا ما به این اعتراضها با دیدهای بیتفاوت نگاه میکنیم و علاوه بر اهمیت ندادن پرسشگری را هم نهی میکنیم؟ یا گوشی برای شنیدن، فقط و فقط شنیدن داریم ؟
اعتراض، پرسشگری و در آن طرف داستان شنیدن و تاب آاوردن این پرسشگری شبیه راه رفتن روی یک شمشیر تیز است. با کوچکترین برخورد ناشایست و حتی زدن حرفهایی خارج از چهارچوب پرسشگری ممکن است یک طرف اسیب ببیند.
آیا ما برای درست پرسیدن و درست شنیدن آماده هستیم ؟