مامان بزرگ و بابابزرگ تقریبا بیشتر وقتها خونه ما بودن ...مامانم کلی لاغر شده بود و مدام تو اتاقها بالا و پایین می رفت ... دیگه نمیخندید ...عصراهم تو حیاط
می شست و به دیوار روبروش خیره می شد ...
خونه مون تو ده ونک یه خونه باغ قدیمی دو طبقه بود. حیاطش یه باغچه بزرگ داشت با دو تا درخت گیلاس بلند،دیوار خونه ی روبرومون با پیچکای خوشگلش که از بالا تا پایین دیوارو پوشونده بود،قشنگی حیاط و چند برابر کرده بود. بابام بهم میگفت اینجا باغ ماست،سبز مثل چشمای تو و تو هم شاهدخت این باغی ... هر وقت پاییز میشد بهم میگفت قرار باغ سبزمون عین موهات طلایی بشه ... اونسال پاییز اما برگ درختای حیاط ما طلایی نشدن ... یکی یکی ریختن انگار غصه های مامانم اونها رو هم خشک کرده بود ...
به خاطر حال مامانم وسنگینی اجاره ی خونه مجبور شدیم به یه آپارتمان که سمت شرق تهران بود بریم..همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد ... خیلی سریع... سه ماه از رفتنش میگذشت ... برادرم چون خیلی کوچیک بود مدام بهانه ی نبودناشو می گرفت اما من دلتنگیا و بغضامو قورت میدادم تا مبادا بزرگترها برام دل بسوزونن و مادرم غصه دارتر بشه... وقتی جاگیر شدیم اون اومد ...درست یادمه که چقدر مبهوت بودم .. چقدر حس میکردم دوریم و وقتی بغلم کرد خودمو از بغلش دور کردم ...یاد مامانم می افتادم یاد تمام روزهایی که داشتیم یاد روزهایی که رهامون کرد و تنها شدیم...و این آزارم میداد ...
گذشت و فصل جدید زندگی ما در یک مجتمع بزرگ شروع شد ... مجتمعی با ۲۳ همسایه .. ۲۳ سوهان روح ...که تمام دوران کودکیم سنگینی نگاهها و زخم زبونهاشون آزارمون داد ...مادر من دبیری بود که به اصرار پدرم قبل از اینکه ترکمون کنه کارشو رها کرد ... یک زن قوی و مستقل ... اما بازیهای تلخ زندگی مادرمو به یه زن گوشه گیر ،احساساتی و شکننده تبدیل کرده بود ..مادرم حتی طلاق نگرفت تا مهر طلاق ته مونده آرامش زندگیمون و نگیره ...
اما رفتارهای زشت همسایه ها با ما تمومی نداشت ... پچ پچ هاشون ... فرار کردنهاشون .... حتی به روح لطیف ماهم رحم نداشتن ... بارها مسخرمون کردن و انگار سایه ی شوم این اتفاق تمومی نداشت ...زندگیمون سخت شده بود ... بابایی من تبدیل شد به پدری که ماه به ماه میدیدیمش و اصلا نمیشناختمش... هر بار که به خونه میومد ریتم اروم زندگیمون بهم میخورد...اون تغییر کرده بود حرفاش ..ظاهرش .. عطرش ... لباساش و ..
مادرم یه زن جوون ۳۵ ساله بود با دو بچه ی کوچیک؛ با قلبی شکسته و تنها ... وقتی بهش گفت دخترمون مریضه و علی برادرم هر شب بهونه میگیره و خیلی شبها نمیدونه با دو تا بچه مریض چه کنه جواب داد : "هروقت کمک خواستین پا بکوبید تا همسایه ها به دادتون برسن" یادمه تا قبل از اینکه اون حرف و از دهنش بشنوم هنوز هم تو عالم بچگی دلتنگش میشدم و دوستش داشتم و گاهی خاطراتمونو مرور میکردم..اما اونشب تمام قلبم با دیدن اشک مادرم لرزید ...با همون سواد نصفه نیمه با مداد حرفشو رو در کمد اتاقم نوشتم تا هیچ وقت یادم نره .. توی ذهن و دلم قبری کندم و برای بابایی که دیگه نداشتم گریه کردم و خوابم برد ....