زمانی زندگی برایم قابل معنا شد که به انسانی چون تو می نگریستم آن هم هنگامی که به لحظه هایت لبخند میزدی ، شاید از آنها به خاطر تمام شدنشان گلایه میکردی ، درست نمیدانم آن لبخند برای چه بود ! آن لحظه ای را که بدان هیچ لبخندی به وی می نگریستی را به یادت هست؟ من نمی دانستم در آن لحظه چه بگویمت ، بگویم برای چه نمیخندی ؟ برای چه آنطور به من نگاه میکنی که باورم شود خودت هستی ، خودت اما درونی ماجراجو و تابناک که در تمام زندگی اش به هر چیزی لبخند می زد اما حال به آدمی چون من بدان هیچ لبخندی می نگرد...
