گاهی اوقات باید خودمان را رها کنیم ، حتی برای دقیقه هایی کوتاه مدت ، به خودمان بنگریم که در حال انجام چه کاری هستیم ، چه کرده ایم ، چه نکرده ایم و باید چه کار بکنیم ؟
اصلاً در طول روز چند بار به یکدیگر لبخند میزنیم ؟ به همدیگر میگوییم که دوستت دارم؟ همدیگر را بغل میکنیم؟ در رشته ای که دوست داریم درس می خوانیم یا درس خوانده ایم؟ شغلی که عاشقش هستیم را داریم ؟ با خودمان حرف میزنیم؟ خودمان را می شناسیم ، خودمان دوست داریم ؟ و..........
در آخر ( چرا اکنون در حال زندگی کردن هستیم؟)

پ.و ۱ : نمیدانم چرا هنوز شروع به زندگی ای که دوستش دارم نکرده ام !
پ.و ۲ : کم کم دارم احساس میکنم تا وقتی میشود خندید ، زندگی کردن ارزش دارد .