شب راز خودش را دارد اما ما در روز همچون جا مانده ایم که از راز شب خبر نداریم ، شب شاید شب باشد و رنگش تاریک اما در دلش بسیار ستاره دارد ، ستاره هایی که رازدار شب هستند ، شب شاید شب باشد و آرام ، بی هیچ صدایی ، اما هرچه باشد آرامش را درونش جای داده است ، تا وقتی شب نشود نمیتوان روز شد گرچه روز هم راز های فراوان دیگری را در پی دارد که بار ها با آن ها به فراز و نشیب هایی می رسیم و خواهیم رسید ، اما من میدانم که شب قصه ی مخصوص خودش را دارد ، قصه ای در اوج آرامش ، در اوج هماهنگی که فقط کافیست بی سروصدا بی هیچ مزاحمتی برای او نگاهش کنی ، آنوقت خودت همه چیز را می فهمی ، او خودش را نشانت میدهد....... پیدایش کردی؟ درست است ( ماه ) را میگویم .

نه ! هرگز شب را باور نکردم چرا که در فراسوهای دهلیزش به امید دریچه ئی دل بسته بود .
( احمد شاملو )