گاهی برای او
چیز هایی می نویسی بعد پاک میکنی پاک میکنی... او هیچ یک از حرف های تو را نمی خواند اما تو تمام حرف هایت را گفته ای...
( مورات _ جان _ مونگان )

لحظه هایی پر هیاهو که درکشان نمیکنیم ، زندگی ای سرشار از مهربانی و نامهربانی که ناتمام مانده از درد و رنج است ، من در فکر گلهایم که همیشه سکوت میکنند ، پرنده هایی که نمی گذارند از راز هایشان بویی ببریم و آنگاه که به خود می آیم متوجه خسته شدنم میشوم ،خسته شدنی بدان هیچ دلیل که آن را برای خود ساخته ام.
پ.و ۱ : شاید اگر نوشته هایم را در اینجا با شما در اشتراک بگذارم بتوانم انسان هایی همانند خودم را کشف کنم?