
از صبح تا حالا امیرحسین را ندیده بودم؛ امیرحسین کوچکترین عضو گلخانه است، اما به نظرم بزرگترین قلب اینجا را دارد. کوچکترین گیاهشناسی کهدر عمرم دیدهام؛ با اینکه فقط هشت سال دارد، حتی فرمول خاک مناسب هر گیاه را دقیق فوتآب است.
بعدازظهر که شد صدایش زدم. دواندوان آمد؛ دیدم یکی از دندانهای جلویش افتاده و با همان خنده بیدندان و شیرینش ایستاد پیشم. داشتیم با همانجیر میچیدیم که مشتریای همراه با دختربچهاش وارد شد. دخترک که تقریباً همسنوسال امیرحسین بود، صورتی رنگپریده و چشمهایی خسته وبیرمق داشت. یک گلدان آگلونما برفیِ پژمرده را مثل تکهای از خودش توی بغل فشرده بود و با قدمهای سنگین جلو میآمد؛ انگار خستگیِ برگهای آویزانِگلدان، درست توی چهرهی خودش هم نشسته بود.
رفتم جلو، خم شدم و اسمش را پرسیدم. با صدایی آهسته و کمجان گفت: «من مهنیا هستم… حال گلم خوب نیست.»
من هم از خدا خواسته رو کردم به امیرحسین و گفتم: «آقای دکتر، بدو که مریض اورژانسی داریم!» و بعد به مهنیا اشاره کردم: «این شما و این همپزشک مخصوص ما.»
آنها را به حال خودشان گذاشتم و از چند قدم عقبتر، محو تماشایشان شدم.
مهنیا با تعجب و کمی تردید نگاهی به قد و بالای امیرحسین انداخت و زیر لب گفت: «مگه تو بلدی؟»
امیرحسین جوابی نداد. با وقار و مثل یک گیاهپزشک کارکشته، اول نگاهی به گونههای رنگپریده مهنیا انداخت و بعد دستی به برگهای آویزان و بیحالآگلونما کشید. انگشت کوچکش را آرام توی خاک فرو بُرد و سبکی و خشکیاش را لمس کرد.
مهنیا با غصه ادامه داد: «اولش که آوردمش توی اتاقم، خیلی سرحال بود… براش کلی کتاب خوندم، آهنگ زدم، نمیدونم چرا هردومون اینطوریشدیم…»
دوتایی کنار میز چوبی نشستند و گلدان را گذاشتند وسط. امیرحسین نگاهی به صورتِ خسته مهنیا انداخت، با همان جای خالیِ دندانش خندید و بالحنی مطمئن و آرام گفت:
«چیزی که میخوام بگم رو خوب گوش کن… این به درد هردوتاتون میخوره!»
صاف نشست، دستهای خاکیاش را گذاشت روی لبه میز، نگاهش را میان چشمان بیرمق مهنیا و رگبرگهای ماتِ آگلونما چرخاند و شبیه یک لالایی یانسخهای جادویی شروع کرد به خواندن:
«یادت باشه هر روز آب بخوری،
یه جرعهیِ ناب بخوری،
انگور و عناب بخوری…
یادت باشه صبح که میشه، یک وعده آفتاب بخوری،
شب که میشه، ستاره و مهتاب بخوری،
مریض شدی، دارویِ اعصاب بخوری…
یادت باشه تاب بخوری،
گرمت که شد، باد بخوری،
غمگین شدی، شاد بخوری…
لازم که شد، قیچی میخواد، سنباده و صاب بخوری،
بزرگ شدی، کنارِ اولاد بخوری…»
آخرین کلمه که از دهانش درآمد، امیرحسین مکثی کرد، لبخندی زد و نوک انگشتش را به آرامی زیر یکی از برگهای افتاده کشید و آن را بالاتر آورد ،انگار که داشت بار سنگینی را از دوش گیاه و صاحبش برمیداشت.
مهنیا پلک نمیزد. تاریکی چشمهایش آرام جایش را میداد به یک برق روشن و لبخندی محو روی لبانش نقش بست.
امیرحسین از پشت میز بلند شد، دستش را دراز کرد و گفت: «بیا بریم!»
مهنیا گلدان آگلونما را اینبار محکمتر و سبکتر بغل گرفت و دنبالش راه افتاد. هر سه با هم رفتند زیر سایه خنک و پهنِ درخت انجیر گوشه گلخانهنشستند. گلدان را گذاشتند روی زمینِ نمزده میان علفها. امیرحسین روی پنجه پاهایش بلند شد، شاخهای را پایین کشید، یک انجیر درشت و رسیده چیدو با همان خنده بیدندانش گرفت سمت مهنیا: «بیا، اینم اولین داروی نسخه!»