اوایل اردیبهشت بود. چه بارونی می‌اومد! تازه چند وقتی بود اومده بودم گلخونه. قبلاً بیشتر وقتم با طب سنتی و خواص گیاهان دارویی می‌گذشت، تا اینکه بالاخره اومدم سراغ کسب‌وکار خانوادگی.
توی خانواده‌ی مادری، پدربزرگم گلخونه داشت و تخصصی رز می‌کاشت. مادربزرگ مادری هم باغبونی می‌کرد؛ اصلاً فامیلی‌شون هم “گلستانه” بود. پدربزرگ پدری مزرعه داشت و بیشتر حبوبات و کنجد می‌کاشت. مادربزرگ پدری هم استاد عرقیات و خشک‌کردن گیاهان دارویی بود؛، دمنوش و اینحرف‌ها.
خلاصه، ژنتیکی یه چیزهایی اون تو داشتم که منو می‌کشید سمت پرورش گیاهان. حالا هم که اومده بودم توی گلخونه، کلی ذوق و شوق داشتم. بعضی شب‌ها دلم می‌خواست همون‌جا کنار گل‌ها بمونم.
بارون می‌اومد؛ دو روز بود که بارون می‌اومد. از چند جای سقف گلخونه آب می‌ریخت. چندتا سطل و گلدون گذاشته بودم زیر چکه‌ها که آب همه‌جا پخشن شه؛ ولی می‌شد! یک‌ساعته همه‌ی سطل‌ها پر می‌شدن. صدای شرشر بارون یک‌بند می‌پیچید توی گلخونه، انگار داشتن دف و تمبک می‌زدن.
خودم هم از ظهر زیر بارون حالی‌به‌حالی بودم؛ هوا مشتی! حالا نبار، کی ببار؟ یه جاهایی از کف سالن آب جمع شده بود و داشتم با جارو آب‌ها رو می‌کشوندم سمت کناره‌ها. خلاصه، وضعیتی بود.
یک لحظه صدایی شنیدم. گوشه‌ی سالن همهمه‌ای بالا گرفته بود؛ انگار یه عده جمع شده باشن برای اعتراض. مگه می‌شه؟ حالا ما ندیده بودیم، اونا چرا؟
خوب که گوش تیز کردم، دیدم بعله! دچار تجمع غیرقانونیِ یک عده شدم که دارن خودشون رو برای یک شورش و اغتشاش بزرگ آماده می‌کنن! یواش رفتم کنار بخاری تا سرک بکشم که یکهو «برگ‌عبایی» هوار زد:
— بعله! ایناهاش، خودِ نامردشه! این چه وضعیتیه؟!
چی شد؟! شق‌ورق ایستاده بود، سینه سپر کرده بود و زل زده بود توی چشم من. با تمام وجودش منو به بقیه نشون می‌داد؛ هر کی نمی‌دونست فکر می‌کرددزد سر گردنه گرفته! منو می‌گی؟ یک‌لحظه حس کردم وسط دادگاه صحرایی ایستادم و الانه که حکم قصاصم صادر بشه.
این برگ‌عبایی هم ول‌کن نبود؛ یک‌سره داشت بد‌وبیراه می‌گفت. بی‌چشم‌ورو بود! با خودم گفتم اگه جلوی این کم بیارم، کلاهم پسِ معرکه‌ست. رفتم جلو، خم شدم و توپیدم بهش:
— ها، چته؟ حالت بده؟ جات بده؟ چه مرگته؟ قاطی کردی؟
نامرد نه گذاشت، نه برداشت؛ دوتا کشیده‌ی محکم خوابوند توی گوشم! مرتیکه‌ی دریده‌ی یالقوز! اگه جلوی صورتم رو نگرفته بودم، باز هم می‌زد. صورتم روکشیدم عقب:
— اوی! چرا می‌زنی وحشی؟!
حالا دیگه کل گلخونه دورش جمع شده بودن و یک‌صدا سوت و کف می‌زدن:
— ایول! ایول! دمت گرم، بزن لت‌وپارش کن!..
برگ‌انجیری و فیلودندرون حالت تهاجمی گرفته بودن و توی کمین بودن که ریشه‌ی هوایی پرت کنن. اومدم بکشم عقب، روز بد نبینی؛ مونسترا ابلق دستموچنگ زد و ریشه‌های کلفتش رو از پشت پیچید دور گردنم! پتوس و اسکاندیس‌ها مثل طناب خزیدن و پاهامو بستن به زمین. تا اومدم بجنبم، دیدم سه تاسانسوریای نوک‌تیز تیغه‌هاشون رو گرفتن بیخِ گلوی من! دیگه کپ کردم…
خرخر می‌کردم و با یه دست سعی می‌کردم گردنم رو آزاد کنم. دست دیگه‌مو آوردم بالا و امان خواستم.
لیندای پیر از اون وسط با اون گیس‌های آویزونش داد زد:
— ولش کنید، بذاریم ببینیم چی می‌گه!
مونسترا ریشه دور گردنم رو ول کرد، ولی کتف‌هامو جوری سفت چسبید که استخون‌هام صدا داد. تا نفسم جا اومد با حیرت داد زدم:
— مگه من چه هیزم تری بهتون فروختم آخه؟!
آگلونماهای فسقلی یک‌صدا جیغ کشیدن:
— ما می‌خوایم بریم بیرون… زیر باروووون!
کروتون با اون برگ‌های رنگ‌وروارنگش خیلی سعی کرد متمدنانه وارد گفتمان بشه؛ با لحن کتابی گفت:
— چرا شما با خودتون این‌طور فکر کردید که حق دارید ما رو اینجا زندانی کنید؟ ما هم حق داریم تنمون به این بارون بخوره و حالش رو ببریم!
یکهو کنترلم رو از دست دادم و داد زدم:
— بده براتون؟! ها؟! بده اینجا گرم و نرم و ترگل‌ورگل دور هم نشستید و گل می‌گید و گل می‌شنفید؟! بده این‌همه بهتون می‌رسم؟ کود تقویتی بزن، مه‌پاش روشن کن، قارچ‌کش و سم بزن… دیگه چتونه؟ چی کم دارید آخه؟!
هنوز حرفم تموم نشده بود که باباآدم یکی از اون برگ‌های غول‌پیکرش رو تا ته چپوند توی دهنم و غرید:
— صداتو بِبُر! روتو زیاد نکن، مثل آدم حرف بزن ببینیم …
رسماً اسیر شده بودم؛ گروگان‌گیری مسلحانه در گلخانه!
دوباره برگ‌عباییِ لاتِ بی‌سروپا اومد وسط:
— چرت نگو! من تا همین هفته‌ی پیش بیرون بودم. خیلی هم حال می‌داد! نمی‌دونین بارون چه حالی می‌ده؟ از بالا میاد می‌ریزه روی صورتت، رو برگات… جان‌جان!
دیگه شل کردم. به‌زور دوتا دستامو بردم بالا و تسلیم شدم.
خیلی محترمانه‌و از سر دلسوزی گفتم :
اخه مگر دیوانه شدید ؟ شما گیاهان داخلی هستین عزیزان من ! اگر سرما بخورید گردن خودتونه؟
پاندانوس گوشم رو گرفت و خیلی حق‌به‌جانب گفت:
— این فضولیا دیگه به تو نیومده! دو روزه اومدی اینجا، جو نگیردت!
مستاصل شده بودم با آرومی گفتم : بعدشم ۵۰۰ تا گلدونید! من تا بخوام همه‌تون رو ببرم بیرون و برگردونم، کمرم نصف می‌شه و بارون هم بند اومده!»
گیاه‌ها به هم نگاه کردن؛ انگار نقشه رو از قبل کشیده بودن. سینگونیوم‌ها و یاس‌های رونده مثل طناب از پایه‌های فلزی بالا رفتن و پیچیدن دور دستگیره دریچه‌های سقفی. نخل‌های اریکا و شامادورا هم با تمام وزنشون کمک کردن تا دریچه‌ها باز بشن.
ناگهان شُرشُر بارون از چند دهنه‌ی سقف مستقیم ریخت توی سالن. انگار آسمون وسط گلخونه باز شده باشه. بوی خاک بارون‌خورده همه‌جا پیچید. قطره‌های درشت به برگ‌ها می‌خوردن و صدای چلپ‌چلوپ، یک موسیقی زنده راه انداخته بود.
من هم که تا بناگوش خیس شده بودم، دیگه مقاومت نکردم. با لباس‌های گِلی و تنِ خسته، نشستم روی زمین و به دیوار تکیه دادم. دست‌هامو باز کردم وگذاشتم بارون صورتم رو بشوره.
بارون می‌بارید و من نگاهشون می‌کردم. برگ‌های پهنشون زیر قطره‌ها شسته می‌شد و برق می‌افتاد. آگلونماها و پتوس‌ها غش‌غش می‌خندیدن؛ باباآدم مستِ باد شده بود
و برگ‌عبایی از اون گوشه یه برگش رو برام تکون می‌داد. انگار می‌گفت: دمت گرم، نوکرتم! کشیده‌ها رو حلال کن!
همه زیر بارون از ته دل سیراب می‌شدن؛ انگار خستگی زمستون و خاک‌های مرده از تنشون شسته می‌شد. من هم زیر بارون خندم‌گرفته بود و حس می‌کردم بعد از این‌همه سال، خودم هم دارم با گیاه‌ها نفس می‌کشم.
گاهی وقت‌ها گل‌ها فقط کود و مه‌پاش نمی‌خوان؛ دلشون یه وحشی‌گریِ ناب وسط طوفان می‌خواد. شاید من هم دقیقاً به همین احتیاج داشتم.
اصلاً کیه که نخواد؟
