— آقا میزان، چطوری؟
— میزانِ میزانم…
نشسته بود پای تل خاکی که تازه ترکیب کرده بودیم . نشا های کشت بافت فیلودندرون را که حسابی ریشه دوانده و قد کشیده بودند، یکییکی با طمأنینهجا میداد توی خانههای جدید و گلدان هاشون رو تغییر سایز میداد ، گاهی هم اگر دو سه تا ساقه و برگ جدا میشد میگذاشت کنار تا دوباره قلمه بزنه .
پشت به آفتابِ کجِ دمغروب نشسته بود تا مهرههای خستهی کمرش گرم شود. دستش پر از خاک و غبار سبکِ خاک برگ و پرلیت بود که توی ستونهای نورمیرقصید. زیر لب، همنوا با خشخش برگها، واگویه میکرد:
(دنیا گذران، دنیا گذران و کار دنیا گذران… خوش پیر شوی ای یارِ جوان…)
اصلاً صدای پایی که از پشت سر نزدیک شد را نشنید؛ حتی سنگینیِ حضورِ آن انتظارِ چندساله را.
دستی آرام روی شانهاش نشست و عطری آشنا پیچید. نفسی عمیق از تهِ جان کشید. چشمهایش را بست؛ تمام جان و حواسش از خاک و گلدان کنده شدو جمع شد روی همان دستِ نشسته بر شانه. تپشهای قلبش امان ندادند. حس کرد دستِ خودِ اوست روی تن خودش. بدون اینکه برگردد، با همانسرانگشتان خاکی، دستی که روی شانهاش نشسته بود را میان پنجه گرفت، بوسید و به چشم کشید.
چشمهایش نم برداشت؛ مثل شبنمِ خنک صبحگاهی روی ساقههای نورس. برگشت. نور تند خورشید از پشت سر میتابید و در ابتدا فقط سایهای روشندیده میشد، اما آن بوی عطر زودتر از چشم، کار دل را تمام کرده بود.
— «سلام بابا… دوستت دارم.»
دیگر کار چشماش از نم و شبنم گذشت؛ آب رو تا آخر باز کرده بود . خودش را انداخت در آغوش آن سایه؛ در آغوشِ پارهی تنش. با تمام وجود چسبیدهبود به او و خاک و اشک بود که یکی میشد.
— «منم دوستت دارم بابا جان… خیلی زیاد… خیلییی.»
دختر شال نارنجیرنگش را از دور گردن باز کرد و با مهربانی، نم و غبارِ نشسته بر گونهها و پلکهای بابا را پاک کرد. خندهی آقا میزان میان گریه گیرکرده بود؛ نه راه پس داشت و نه راه پیش. یادش آمد این شال را برای تولد ده سالگیاش خریده بود.
نگاهش کرد. یک قدم به عقب گذاشت و انگار در زیارتگاهی باشد، با چشمهایی خیس و لبخندی پهن، دور دخترش چرخید؛ طوافش کرد:
— «تو چقدر خوشگلتر شدی گل من… تو چقدر ماه شدی… دورت بگردم. من تمام عمرم جز دوست داشتن تو چه کار دیگهای بلد بودم؟ گل وجود منی…»
از نوک پا تا فرق سرش را با تحسین نگاه میکرد و از عمق جان میخندید. زیر لب، میان بغض و خنده، زمزمه کرد:
(گلی که خوم بدادم پیچ و تابش / به آب دیدگانم دادم آبش / به درگاه الهی کی روا بی / گل از ما دیگری گیرد گلابش…)
دختر دست بابا را گرفت؛ محکم، مثل همان روزهای بچگی و خستگیهای وسط سفر:
— «بیا بابا…»
دست پدر را بالا برد، چرخاند و رد کرد از بالای سرش؛ درست مثل روزهایی که وسط حیاط با هم تمرین رقص میکردند. اینبار دختر بود که به آقا میزان پیچ وتاب میداد ،ترانهشان تمام حیاط گلخونه رو پر کرده بود:
(دنیا گذران، دنیا گذران و کار دنیا گذران… خوش پیر شوی ای یار جوان…)
فقط شال نارنجی روی دستهی گلدانی سفالی افتاده بود و قلمهای تازه، آرام در آب ریشه میداد.
_ آقا میزان ؟
گاهی قلمهها فقط گیاه تازه نمیدهند، تکههایی از گذشته را هم در ما ریشه میزنند…
به گمانم ، شما هم کُنجی در خاطراتتان دارید که هنوز تویش برقصید؟