
از بهترین لحظاتِ هر باغبانی، دیدنِ ریشه هایی است که جا پایی سفت میکنند در خاک و پا گرفتن قلمه ها و نشا هایی است که کاشته تا برسند به قدکشیدن جوانهها، . اما در گلخانهی زندگی، «بزرگ شدن» به چه قیمتی است؟
گاهی ما مثل گیاهی هستیم که در سایه مانده؛ ساقهمان بلند و نازک میشود، به سمتِ نوری میدود که دستش به آن نمیرسد. باغبانها به این میگویند«علفی شدن»؛ گیاه برای زنده ماندن تقلا میکند، قد میکشد، اما ضعیف است و با کوچکترین بادی میشکند. این همان وضعیتِ ماست وقتی از بزرگشدن طفره میرویم؛ بلند میشویم اما بدونِ توانِ ایستادن زیرِ بارِ زندگی.
وقتی واردِ قالبهای بزرگتر و نقش های سنگینتر میشویم، همان لحظه است که ریشهها به دیوارهی گلدان میخورند. در طبیعت، وقتی گیاه ریشهاش رابه تهِ گلدان میرساند، دیگر رشدِ اندامهای هواییاش متوقف میشود؛ مگر آنکه گلدان را عوض کنیم. آن گلدانِ سفالی برای مدتی «امن» بود، اما حالاهمان امنیت دارد خفهاش میکند.
بسیاری از ما، مثل آن سانسوریای قدیمی، گلدانِ امنِ قبلی را با فشارِ ریشههایمان ترکاندهایم، اما همچنان ترس داریم از اینکه ریشههایمان را در خاکِ جدید و ناآشنا پهن کنیم. ما نقشهای بالغ را بازی میکنیم، اما در اعماق قلبمان میدانیم که هنوز به رشد نیاز داریم. از پوستهٔ بذر درآمدیم، از خاک سربرآوردیم، ریشه دواندیم؛ پس چرا هنوز رضایتِ پایدار نداریم؟
روزی که بگوییم «من مسئول هستم»، روزی است که بزرگ شدهایم. اما این بزرگ شدن، دردِ «رشد کردن» هم دارد. باغبان گلدانهایی را تغییر سایزمیدهد ، بزرگتر می کند که به اصطلاح ریشه پُر کرده باشند تا گیاه به جایِ هدر دادنِ انرژی در مسیرهای مرده، به سمتِ رشد مناسب و گل کردن حرکت کند.
شاید کارِ بزرگ شدن، هرس کردنِ همین قدرتهای تاریکی از درون باشد؛ بریدنِ شاخههای ترس و تنبلی. اینکه مانندِ آن کسی که واقعاً هستیم واردِ میدان شویم و تحت شرایطی که شاید کنترلی روی آنها نداریم، بهترین کارِ مدیریتیِ خود را انجام دهیم. این واردِ میدان شدن — حتی اگر مثل یک نشای تازه،چند روزی در آفتابِ تند پلاسیده شویم — همان بزرگ شدن است.
اینکه فکر کنیم تجهیزاتِ دیگران برای سفرِ زندگی بهتر از ماست، یک نوع اجتناب از بزرگ شدن است؛ درست مثل گیاهی که ناله میکند چرا در جنگلِ بارانی نیست، اما نمیداند در همین خاکِ نم دار هم میشود ریشه دواند.
آیا هدفِ آفرینشِ من این بوده است که اینجا زیرِ خاک بمانم و خودم را گرم نگه دارم؟ خب، این کار خیلی هم خوشایندتر است!
باید به خودم یادآوری کنم که برخیزم و بهترین کاری را که میتوانم انجام دهم؛ در چند تا از آن نبردهای درونی با ترس و تنبلی پیروز شوم، در چند تا هم مغلوب، اما با این امید که اگر بهترین تلاشم را انجام دهم، آنگاه دیگر بزرگ شدهام. این چیزی است که جهانمان از ما میخواهد؛ ما بزرگ میشویم تاباری از دوشِ جهان برداریم، نه اینکه به آن اضافه کنیم.
شاید آن رسیده که گلدانِ تنگِ ترسهایمان را بشکنیم و به درونِ زندگیِ خود قدم بگذاریم!؟.