
گاهی خلوتِ گلخانه فرصتی فراهم میکند تا لحظاتی غرق در دنیای عجیب و سبزِ این موجوداتِ دوستداشتنی شویم و از عمق و آرامشِ یک سفر اصیللذت ببریم. شاید آنوقت زندگی برایمان جالبتر شود و ما را بیش از هر زمان دیگری به لایههای پنهانِ وجودمان راهنمایی کند.
همهٔ ما از طریق یک «بذر» به این جهان پا گذاشتهایم؛ در حالی که از همان نخست، در قیدوبندهای این جهانِ فیزیکی و ناپایدار اسیر بودهایم. درستمثل ریشههای این برگانجیریِ گوشهٔ سالن که در حصارِ تنگِ یک گلدان سفالی محبوس شدهاند. با این حال، او منتظر نمانده تا دیوارههای گلدان برایشتصمیم بگیرند؛ ریشهاش را از شکافِ زهکش بیرون فرستاده تا خاک و هوای تازه را لمس کند.
آتشی و میلی در درونِ هر یک از ما میسوزد؛ شعلهای که برای مدتی روشن میشود، میلی سوزان برای بودن، رشد و تکامل، که زبانه میکشد و سرانجامخاموش میشود.
اگرچه این جهان پر از آدمهایی است که مدام به شما دیکته میکنند چه کسی هستید، چه چیزی هستید و قرار است چه بکنید و چه نکنید؛ اما حقیقت ایناست که حتی خودِ آنها نیز در میان سردرگمیها، ترسها و نیازهای خودشان در این دریا دستوپا میزنند.
در گلخانه هیچ گیاهی برای جلب رضایت گلدان کناری رشد نمیکند. کاکتوس تلاشی نمیکند تا مثل فیکوس برگهای پهن و مخملی داشته باشد، وسانسوریا هیچوقت خجالت نمیکشد که چرا گلهای معطر نمیدهد. هر کدام با سرسختیِ تمام، دارند «خودِ واقعیشان» را زندگی میکنند. شاید انسانتنها بذری در این عالم است که فراموش میکند قرار بوده چه درختی شود و مدام در تقلای آن است که میوهٔ درخت دیگری را بار بیاورد.
اینکه شما در این گذارِ موقت و کوتاه که نامش را «زندگی» گذاشتهایم، به شکلِ خودتان ظاهر میشوید یا اجازه میدهید تاریخ، محیط و شرایطِگاهوبیگاه، شما را تعریف کنند، تماماً به خودتان بستگی دارد.
ما همواره آرزومندِ درک معنای امور بودهایم و مشتاقِ دانستنِ اینکه کیستیم و برای چه هدفی آمدهایم؛ و این در حالی است که قوانین هستی، نیروهایطبیعت و ابدیت، با بیخیالی و طمأنینه راهِ خود را میروند. گیاهان به قضاوت جهان بیاعتنایند و تنها به سوی نور قد میکشند. پس درک معنای اینسفر، تنها به عهدهٔ خودِ ماست.
انتخاب با ماست.
یونگ زمانی گفت: «زندگی مکثی است میان دو معما.»
و زندگیِ ما گویی دوبار آغاز میشود: روزی که متولد میشویم و جوانه میکنیم، و روزی که این حقیقتِ وجودی را میپذیریم که زندگیمان — با تمام عواملِمحدودکننده و قیدوبندهایش — انتخابی است به عهدهٔ خودِ ما. لحظهای که این دعوت را میپذیریم و مسئولیتِ این بودن را به دوش میکشیم، تازه قدرتِواقعیِ انتخاب را به دست میگیریم.
آیا ما در طولِ این داستانِ بلند، صفحه به صفحه، در نوشتنِ آن سهیم نیستیم؟