
از آنجایی که رابطهام با گیاهان به یک پیوند عاطفی تبدیل شده، ناخودآگاه انرژیِ این همزیستی به طرز عجیبی در من جریان پیدا کرده است؛ طوری که درفضاهایی که این انرژی نیست یا کمرنگ است، به راحتی فقدانش را حس میکنم.
سعید یکی از دوستان خوب من است؛ آدمی منطقی و تحلیلگر که کارش برنامهنویسی و ساخت و توسعهی نرمافزار است (یک Developer واقعی).
روزی که برای راهاندازی یک سایت پیش او رفتم، با هم رفیق شدیم و قرار شد فضای سبزی برای دفتر کار جدیدش طراحی و اجرا کنم. آن روزها فقط یکگلدان بنجامین سبزِ کوچک روی میز داشت که حتی اسمش را هم نمیدانست، اما برایش مهم بود و دوستش داشت
حالا اما بیا و ببین! اطراف میزش همان بنجامین کوچک حالا به یک درختچهی تنومند تبدیل شده و کنارش، شش درختچهی دیگر که از همان قلمه گرفتیم دارند قد میکشند و بزرگ میشوند. کنار میز کار همکاران هم باکسهایی از آگلونماهای پرپشت و سرحال خودنمایی میکنند که تازه به گلدهی هم افتادهاند؛ و در سالن اصلی، دیواری سبز از زاموفیلیاهای درشت با برگهای چرمی و براق خودنمایی میکند.
این روزها بچهها هر وقت از صفحههای مانیتور چشم برمیدارند، نگاهشان به دنیای مجازی و کدهای خشک گره نمیخورد؛ لحظاتی با «واقعیت سبززندگی» نفس میکشند و آرام میگیرند. حالا هربار که به سعید سر میزنم و میبینم مدیر یک مجموعهی تکنولوژی، نهتنها به فکر کارایی که به فکر سلامت روان تیمش هم هست، دیگر در آن فضا هیچ نشانی از آن حسِ تلخِ فقدان انرژی پیدا نمیکنم.
به قولِ خودِ سعید:«ما اینجا همیشه میان کُدها و فرکانسهای جورواجور غرقیم، اما حالِ خوب و حیاتمون رو از همین سیگنالهای زنده و سبز میگیریم.»
دمت گرم و سیگنالت همیشه سبز.