
سلام
من جمشیدم.
مدتزمان زیادی از شبانهروز را در کنار گیاهان میگذرانم؛ در آرامش و تماشای رشد گلخانه، و گاهی در کنار شما.
فضایی سبز و زنده میسازیم برای محل کار یا خانهتان؛ تا درنگی باشد برای یادآوری صبوری و طبیعت. گاهی گلدانی پر از برگهای پهنِ امید میکاریم و گاهی باغچهای کوچک برای جشنِ زندگی…
اگر به این صفحه آمدهاید، احتمالاً در نگاه اول گمان کنید قرار است دربارهی فرمول کودها، زمان تعویض گلدان یا شیوهی آبدهی حرف بزنیم. اما قصد من چیز دیگری است؛ اینجا قرار است به تماشای روان، رفتار و قصههای انسان بنشینیم، اما از چشماندازِ ریشهها، برگها و گل ها.
«گیاهنوشت» دفترچهی تاملات و مشاهدات زیستهی من است. در این گوشهی سبز قرار است از چنین مفاهیمی بنویسم:
استعارههای سبز: روانشناسی خودمانی و نگاه به درون از زاویهی دید اکوسیستم و خاک.
باغچهتکانی کُنجها: سرک کشیدن به لایههای نادیدهگرفتهشدهی ذهن، ترسها و سایههای روانی.
تمرین درنگ: مکث کردن میان دوندگیهای بیپایان روزمره و شنیدن صدای چیزهای ساده اما عمیق.
اگر احساس میکنید این روزها شتاب جهان امانتان را بریده و دلتان یک گوشهی خلوت برای تماشا، فکر کردن و خواندن قصههای متفاوت میخواهد، این خانه متعلق به شماست.
قدمتان سر چشم.
(امروز گیاهِ درون شما در چه فصلی است؟ در خزانِ ریختن برگهای قدیمی، در زمستانِ خاموش و ریشهدواندن، یا در آستانهی یک جوانهی غیرمنتظره رو به آفتاب؟