
به اندازه یک وانت گیاه آپارتمانی باید برای ارسال به اصفهان بستهبندی میشد. مشغول کار شدیم؛ تنها کار عاقلانهای که به نظر میرسید، دقت دربستهبندی درست و محافظت از برگها و ساقههای این مسافران دوستداشتنی بود.
در همین حین، خانم صراف، مدیر بانک، همراه با همکارش وارد گلخانه شدند تا برای خانهاش گیاهی انتخاب کنند.
— سلام به همگی، خسته نباشید. بیا رویا جون… بعضی روزها تنها کاری که دلم میخواد بکنم، وقت گذروندن با گل و گیاهه! البته بگمها، بیتجربه همنیستم.
رویا به یکی از میزها اشاره کرد:
— این کاکتوسها چقدر سرحال و خوبن! شنیدم نگهداریشون خیلی سادهست؟
خانم صراف با خنده گفت:
— باید اعتراف کنم نگهداریشون گاهی سختترین کار دنیاست! اصلاً علاقه من به گیاهان با یک کاکتوس شروع شد. یه زمانی فکر میکردم کاکتوسهافناناپذیرند؛ میذاریشون توی گلدون و تمام! حتی اگه یک ماه هم یادت بره آب بدی باز سالم میمونن. اما حدس بزن چی شد؟ من موفق شدم اونزبونبسته رو غرق کنم! کسی چه میدونست که میشه یک گیاه بیابانی رو توی آب خفه کرد؟ من که نمیدونستم… اصلاً هم بیدردسر نبود!
رویا کمی جلوتر رفت:
— اینو ببین… نوشته کروتون! برگهای زرد و قرمز و نارنجی داره، چقدر قشنگه. این چطوره؟
خانم صراف سرش را تکان داد:
— بعد از کاکتوس، نوبت به همین رسید! همه میگفتن برای شروع عالیه، اما نه بابا… حتی از دخترم وقتی آیفون جدید میخواست هم پرتوقعتر بود! نورخورشید میخواست، اما نه خیلی زیاد؛ آب میخواست؛ بعضی روزها باید آبپاشی میشد و اصلاً نذار از رطوبتی که لازم داشت حرف بزنم… گاهی همباید گلدون رو میچرخوندیم تا یکطرفه نور نبینه. خلاصه مکافاتی بود!
— من سرخس هم دوست دارم، از اون برگهای فرفری و آویزون.
— بذار برات بگم سرخس من چطوری غیب شد! یک بار سرخس بزرگی داشتم، با اون پیچوتابهای مخصوصش واقعاً دلربا بود. یک روز دیدم شروع کردهبه آب رفتن و کوچیک شدن! قسم میخورم حس میکردم شبها بعضی از برگها از گلدون فرار میکنن! نگو «کیتی»، این گربه بازیگوش ما، به خوردنبرگهای سرخس علاقهمند شده بود… کی فکرش رو میکرد؟!
— ساکولنت چی؟ این روزها خیلی مد شده، مگه نه؟ تازه مثل کاکتوس تیغ هم نداره.
خانم صراف خندید و گفت:
— اتفاقاً یک بار خواستم با این موج جدید همراه بشم؛ رفتم کلی ساکولنت رنگارنگ خریدم و یک دیشگاردن قشنگ درست کردم. اما ماجرا این بود کهگذاشتمشون پشت پنجره و همهشون آفتابسوخته شدند! بله، گیاهان هم آفتابسوخته میشن… کی میدونست؟ ظاهراً همه به جز من!
خلاصه، بعد از کلی چرخیدن میان گلدانها، دستآخر تصمیم گرفتند برای خانه چیزی غیر از گیاه زنده بخرند!
وقتی داشتند میرفتند، جلو رفتم و گفتم:
— خانم صراف، ممنون که به ما سر زدید. این هدیه از طرف گلخانه برای شما.
لبخندی زد، تشکر کرد و رفتند.
در مجموع، ماجرای ما و گیاهان پر از فراز و نشیبهای احساسی است؛ از لحظات شیرینِ جوانه زدن یک برگ تازه، تا لحظات تلخِ غرق کردن یک کاکتوسبیابانی! اغلب، زندگی هم همینه؛ نه؟ زندگی میکنیم، خراب میکنیم، یاد میگیریم و ادامه میدیم.
اگر امروز در زندگی احساس ناامیدی کردید، فقط یادتون باشه: شما حداقل یک گیاه بیابانی رو توی آب خفه نکردید!
____
راستی… به نظرتون هدیه دادن کتاب «راهنمای نگهداری از گیاهان آپارتمانی» ایده بدی بود؟ آخه خانم صراف خیلی وقته این طرفها پیداش نیست! شاید هم هنوز داره کتاب رو میخونه…